W połowie października 1941 konwój SC-48 z mozołem zmierza ku Wielkiej Brytanii, ciężko obładowany żywnością, paliwem i sprzętem dla wciąż oblężonej Anglii. Zespół statków handlowych, który wyruszył z Ameryki Północnej, płynie wielkim szlakiem północnoatlantyckim – najważniejszym i najbardziej śmiercionośnym w całej wojnie, od którego zależy samo przetrwanie Zjednoczonego Królestwa. Kanadyjski dowódca eskorty wie, że jego konwój wchodzi w najgroźniejszy odcinek trasy.
Na południe od Islandii otwiera się bowiem „czarna dziura” Atlantyku, rozległy korytarz poza zasięgiem samolotów startujących z lądowych baz, także z Nowej Fundlandii. Bez oczu na niebie eskortowce płyną po omacku, zdane wyłącznie na własne sonary i obserwatorów. Wywiad i nasłuch radiowy donoszą, że wataha U-Bootów zgromadziła się dokładnie na trasie konwoju i czai się w szarym bezmiarze oceanu. Zapada noc, morze się burzy, wiatr przybiera na sile.
Na mostku dowódca wpatruje się w ciemność, w której krążą niewidoczne dla niego okręty podwodne. Kanadyjskie i amerykańskie eskortowce płyną mu na pomoc przez fale, lecz jego jednostek wciąż jest niewiele wobec watahy, której liczebności ani dokładnego położenia nie zna. Liczy się każda minuta, zanim pierwsze torpedy znajdą cel. Dowódca musi bezzwłocznie zdecydować, jak postąpić.
Dowództwo zdecydowało się zaatakować okręty podwodne wykryte na powierzchni: rzuciło eskortowce do ataku, by zmusić je do zanurzenia i odepchnąć watahę od konwoju, za cenę groźnego odsłonięcia się w ciemności. Bitwa o SC-48 okazała się jednak jedną z najkosztowniejszych bitew jesieni 1941: już w pierwszych godzinach storpedowano i zatopiono kilka statków handlowych, a ich rozbitkowie dryfowali w lodowatej wodzie; stracono też 2 eskortowce. 17 października amerykański niszczyciel USS Kearny, który pospieszył na pomoc, choć Stany Zjednoczone nie były jeszcze stroną wojny, został trafiony przez U-Boota; zginęło 11 marynarzy. Atak na okręt US Navy wywołał wielkie poruszenie w Waszyngtonie i przyspieszył zbliżanie się Ameryki do przystąpienia do wojny, co wkrótce potwierdziło zatopienie niszczyciela USS Reuben James. Straty te ukazały bezbronność konwojów pozbawionych osłony lotniczej w „czarnej dziurze” i zaważyły na wyścigu o eskortowce dalekiego zasięgu oraz grupy wsparcia, które w końcu miały odwrócić losy bitwy o Atlantyk.
T09-039