WWII Decisions Online · Wataha U-Bootów: atakować czy osłaniać konwój z bliska?
Filtruj według tematu: 19
Filtruj według miejsca 1031
Filtruj według miejsca:
Zobacz pełną listę
Kanadyjski dowódca eskorty konwoju północnoatlantyckiego

Wataha U-Bootów: atakować czy osłaniać konwój z bliska?

W połowie października 1941 konwój SC-48 z mozołem zmierza ku Wielkiej Brytanii, ciężko obładowany żywnością, paliwem i sprzętem dla wciąż oblężonej Anglii. Zespół statków handlowych, który wyruszył z Ameryki Północnej, płynie wielkim szlakiem północnoatlantyckim – najważniejszym i najbardziej śmiercionośnym w całej wojnie, od którego zależy samo przetrwanie Zjednoczonego Królestwa. Kanadyjski dowódca eskorty wie, że jego konwój wchodzi w najgroźniejszy odcinek trasy.

Na południe od Islandii otwiera się bowiem „czarna dziura” Atlantyku, rozległy korytarz poza zasięgiem samolotów startujących z lądowych baz, także z Nowej Fundlandii. Bez oczu na niebie eskortowce płyną po omacku, zdane wyłącznie na własne sonary i obserwatorów. Wywiad i nasłuch radiowy donoszą, że wataha U-Bootów zgromadziła się dokładnie na trasie konwoju i czai się w szarym bezmiarze oceanu. Zapada noc, morze się burzy, wiatr przybiera na sile.

Na mostku dowódca wpatruje się w ciemność, w której krążą niewidoczne dla niego okręty podwodne. Kanadyjskie i amerykańskie eskortowce płyną mu na pomoc przez fale, lecz jego jednostek wciąż jest niewiele wobec watahy, której liczebności ani dokładnego położenia nie zna. Liczy się każda minuta, zanim pierwsze torpedy znajdą cel. Dowódca musi bezzwłocznie zdecydować, jak postąpić.

Północny Atlantyk, 17 października 1941, kanadyjski dowódca eskorty atakowanej przez watahę U-Bootów: jak nocą chronić konwój?

EuropaMorzeZaopatrzenieObrona

Dowiedz się więcej o tym wydarzeniu

📄 Artykuły Wyszukiwarka Google 🖼 Obrazy Google Grafika ▶ Filmy Google Wideo 📍 Mapa Mapy Google
Zobacz pełną listę
T09-039

Zgłoś błąd

Zauważyłeś błąd na tej stronie? Daj nam znać — poprawimy go.

Odnośnik do strony: