Admirał Sir wkracza w zimę 1942 roku z niemożliwym do rozwiązania równaniem. domaga się stali, samolotów i czołgów coraz bardziej naglącymi telegramami: Armia Czerwona krwawi na froncie wschodnim i tylko ciągły strumień zachodniego sprzętu pozwala jej się utrzymać. Najszybszy szlak biegnie wzdłuż wybrzeży okupowanej Norwegii do Murmańska i Archangielska, ale ta trasa przecina jeden z najniebezpieczniejszych rejonów globu – niemal nieustanną noc polarną, zamiecie, dryfujące lody rozcinające kadłuby i wszechobecne zagrożenie ze strony wroga czyhającego w norweskich fiordach: U-Booty w zasadzce pod czarnymi wodami, bombowce Heinkel i Junkers, które mogą razić statki na całej trasie.
Pound wie, że straty będą ciężkie. Jego oficerowie przedstawiają mu kilka dróg: utrzymać regularne konwoje do ZSRR mimo przewidywalnych zatonięć, bo sojusz polityczny ze Stalinem nie znosi milczenia; zawiesić szlak arktyczny i skierować pomoc przez Persję lub Władywostok, bezpieczniejszymi, lecz o tyle wolniejszymi drogami, że front mógłby się załamać, zanim dotrą pierwsze ładunki; albo wysyłać tylko pojedyncze, szybkie konwoje, bez ciężkiej eskorty, stawiając na szybkość zamiast na ochronę.
Za każdą opcją stoi brutalna arytmetyka: życie brytyjskich i amerykańskich marynarzy za czas zyskany przez Sowietów. naciska, Roosevelt nalega, a nie prosi – on żąda. Pound musi zdecydować, czy solidarność aliantów jest warta krwi, jaką będzie kosztować na arktycznych wodach.
Pound i Admiralicja utrzymują konwoje arktyczne – żywotne polityczne wsparcie dla ZSRR. W lipcu 1942 roku konwój , rozproszony na rozkaz Pounda w obawie przed Tirpitzem, zostaje zmasakrowany: na dno idą 24 statki z 35. Ale przez cały okres 1942–1945 miliony ton sprzętu docierają do Związku Radzieckiego. nadaje tej trasie nazwę, która przejdzie do historii: najgorsza podróż świata.
T10-039