Admirał sir dowodzi Zespołem Z, najsilniejszym zgrupowaniem brytyjskich okrętów liniowych na Dalekim Wschodzie: pancernik HMS i krążownik liniowy HMS , w eskorcie niszczycieli, stoją na kotwicy w Singapurze od 2 grudnia 1941 roku. Już 8 grudnia wojska japońskie lądują jednocześnie na Malajach i w Tajlandii; konwoje inwazyjne płyną wzdłuż wschodniego wybrzeża, w teoretycznym zasięgu ofensywnego wypadu. Brakuje jednak osłony z powietrza: HMS , który miał uzupełnić zespół, osiadł na mieliźnie w czasie rejsu, a RAF na Półwyspie Malajskim jest przytłoczony, bo jego wysunięte lotniska padają jedno po drugim.
Stawka jest podwójna. Szybka interwencja mogłaby zdezorganizować dowóz japońskich posiłków i wysłać mocny sygnał polityczny do Singapuru i Canberry. Ale bez myśliwców eskorty oba okręty płynęłyby odsłonięte, narażone na japońskie lotnictwo morskie z baz lądowych w Indochinach – lotnictwo, którego zasięgu i celności wobec manewrujących celów Phillips poważnie nie docenia.
Phillips musi podjąć decyzję przed świtem. Może wypłynąć na północ, nie czekając na osłonę myśliwską, stawiając na zaskoczenie i na obronę przeciwlotniczą własnych okrętów; może przeciwnie, zostawić na kotwicy w Singapurze i zagrać kartą floty odstraszającej (fleet-in-being), wiążąc siły japońskie bez ryzyka nieodwracalnej straty; albo uzależnić każdy wypad od uzyskania pewnej gwarancji osłony lotniczej ze strony RAF, nawet kosztem utraty inicjatywy.
Phillips wypływa 8 grudnia bez osłony myśliwskiej. zostaje wykryty przez okręt podwodny, a następnie przez lotnictwo rozpoznawcze, i 10 grudnia zostaje zaatakowany przez 85 bombowców i samolotów torpedowych z baz w Indochinach. W niespełna 2 godziny i idą na dno; ginie około 840 ludzi, w tym sam Phillips. Po raz pierwszy w historii wojen morskich okręty liniowe, swobodnie manewrujące na pełnym morzu, zostają zniszczone wyłącznie przez lotnictwo – to rozstrzygający dowód, który wieszczy kres panowania pancernika.
T10-013