Konwój SC-42 liczy 65 statków handlowych, które pod koniec sierpnia 1941 roku wyruszyły z Sydney w Nowej Szkocji. To wolna grupa – 7 węzłów – wioząca stal, paliwo i surowce do Liverpoolu. Eskortę stanowią tylko 4 okręty kanadyjskie: niszczyciel HMCS Skeena, którym jako starszy oficer dowodzi komandor podporucznik J. C. Hibbard, oraz korwety HMCS Alberni, Kenogami i Orillia. O posiłki poproszono, ale nie mogą przybyć wcześniej niż za 24 godziny.
W nocy z 9 na 10 września pierwsze eksplozje rozdzierają ciemność na prawej burcie. Torpedy. Radio trzeszczy od sygnałów: trafiony 1 statek, potem 2, potem 4. Wilcze stado U-Bootów namierzyła konwój u wybrzeży Grenlandii. Hibbard liczy: 4 okręty eskorty na obwód kilku mil morskich, ciemna noc i może 8 okrętów podwodnych czyhających na konwój.
Hibbard może utrzymać ścisły szyk eskorty wokół statków handlowych w oczekiwaniu na posiłki; rzucić swoje okręty do agresywnego polowania z użyciem sonaru, opuszczając konwój, by atakować zanurzone U-Booty; albo poprosić o zgodę na rozproszenie konwoju, tak by cele były mniej skupione.
Hibbard utrzymuje szyk i wysyła pilne wezwania o posiłki. Kanadyjskie korwety Chambly i Moose Jaw dołączają do niego już 10 września i zatapiają U-501; 11 września przybywają 3 kolejne korwety, trawler i brytyjska 2. Grupa Eskortowa (2nd Escort Group), a 12 września dalsze posiłki. Bitwa trwa 3 noce. Zatopionych zostaje 16 statków, ginie 276 ludzi: to najcięższe straty alianckiego konwoju od czasu SC-7, rok wcześniej. Bilans dobitnie pokazuje, że eskorta złożona z 4 okrętów jest rażąco niewystarczająca dla 65 statków handlowych. Rozproszenie, jak pokaże następnego lata konwój PQ-17, okazuje się jeszcze bardziej zabójcze. Epizod SC-42 przyspiesza alianckie żądania stałych grup eskortowych i osłony lotniczej o bardzo dalekim zasięgu. Słabość tkwi w systemie, nie w dowódcy.
T09-074