Admirał , dowódca brytyjskiej Floty Śródziemnomorskiej, śledzi z Aleksandrii operację, od której zależy przetrwanie Malty. Oblężona i bombardowana przez lotnictwo Osi wyspa ma prawie wyczerpane zapasy mąki i paliwa i czeka na te dostawy jak na odroczenie wyroku.
12 lutego 1942 roku 3 frachtowce – , i – opuściły Aleksandrię w 2 grupach, tworząc konwój MW 9, osłaniany przez krążownik przeciwlotniczy Carlisle i niszczyciele. Kilka godzin później kontradmirał wyszedł w morze z 15 Eskadrą Krążowników i 8 niszczycielami, by je osłaniać. Trasa wiedzie w zasięgu lotnisk Osi.
13 lutego , trafiony bombami, musiał zmienić kurs na Tobruk. 14 lutego , trafiony z kolei, stanął w ogniu i musiał zostać zatopiony. , unieruchomiony przez bombę, która spadła tuż obok, jest holowany, ale nie zdoła dotrzeć do Malty przed nocą, a eskorta dowiaduje się, że włoski pancernik opuścił Tarent.
Cunningham musi rozstrzygnąć: kontynuować holowanie ku Valletcie pod osłoną eskadry Viana mimo groźby ze strony Duilia; skierować holowany frachtowiec do Tobruku, jak ; albo kazać zatopić i zawrócić eskortę do Aleksandrii.
Cunningham rozkazuje zatopić : ponieważ frachtowiec nie zdoła dotrzeć do Malty przed nocą, a na morzu zauważono włoski pancernik, statek zostaje zatopiony przez niszczyciel Lively, a o zmierzchu bierze kurs na wschód z tymi swoimi okrętami, które mogą wrócić do Aleksandrii. Bilans jest dotkliwy: i zostają utracone, a uszkodzony , który schronił się w Tobruku, wróci stamtąd później do Aleksandrii. Do Valletty nie dociera ani jeden worek żywności; Royal Navy pociesza nieco jedynie bezpieczne przejście na wschód pustych statków, które wyszły z Malty. Malta pozostaje dławiona: w marcu konwój MW 10, który Vian osłania w II bitwie na Zatoce Syrty, wyładowuje zaledwie około 5 000 ton zaopatrzenia, a na ulgę trzeba będzie czekać do operacji Pedestal w sierpniu 1942 roku.
T10-103