31 maja 1940. Na wąskim pasie wydm i piasku, który wyznacza pierścień obrony Dunkierki, resztki Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego cofają się ku morzu. Od kilku dni kocioł się zacieśnia: Luftwaffe pikuje nad plażami, niemieckie działa się wstrzeliwują, a kolumny ludzi ciągną się w cierpliwych kolejkach aż do wody, czekając na niszczyciele i zbieraninę małych statków, które przypłynęły z Anglii. Operacja Dynamo trwa pełną parą, lecz nikt nie wie, ile godzin utrzyma się przyczółek.
Obsługujesz baterię polową, gdzieś w labiryncie zrujnowanych wsi i zatłoczonych dróg. Twoje działa strzelały, dopóki mogły; pociski jeszcze zostały, ale linia za wami ustąpiła i krąży rozkaz zaokrętowania. Nabrzeża i pomost przyjmują naraz tylko ułamek ludzi, a kolejka wydłuża się szybciej, niż przybijają okręty. Wszystko, co bateria wlokła za sobą z Belgii – ciągniki, jaszcze amunicyjne, ciężkie działa – nagle nabiera zupełnie innej wagi.
Kapitan czeka na twoją decyzję. To, co postanowisz, zaważy na losie twoich towarzyszy, na porządku w porcie i na tym, co armia zastanie po drugiej stronie kanału La Manche. Huk się zbliża, a przypływ nie czeka. Trzeba zdecydować teraz.
Rozkaz zaokrętowania obejmował tylko ludzi: cały ciężki sprzęt miał zostać unieszkodliwiony. Artylerzyści wyjmowali zamki, przebijali opony, niszczyli silniki i radiostacje, a parki pojazdów podpalali. BEF porzucił w Dunkierce niemal cały swój sprzęt – około 2 470 dział, 63 000 pojazdów, 20 000 motocykli oraz setki tysięcy ton amunicji i paliwa. Żołnierze wsiadali na okręty tylko z karabinem, czasem w ogóle bez broni. Ten niedobór sprzętu jeszcze przez kilka miesięcy ciążył na obronie Wielkiej Brytanii, której groziła inwazja.
T03-181