Wbrew powszechnemu przekonaniu Francja nie wprowadza powszechnego racjonowania od razu po wypowiedzeniu wojny 3 września 1939 roku. Rząd, dbając o morale w czasie „dziwnej wojny”, początkowo unika kartek. Pierwsze ograniczenia pojawiają się dopiero w grudniu 1939 roku wraz z „dniami bez”: zakazem sprzedaży mięsa od poniedziałku do środy i alkoholu w kawiarniach w niektóre dni.
Zima 1939/1940 jest surowa, a problemy z zaopatrzeniem narastają. Rząd Daladiera musi zdecydować o bardziej uporządkowanej polityce zaopatrzenia na tyłach, a już pojawia się pokusa czarnego rynku.
Czy poprzestać na „dniach bez” i zaufać obywatelskiej postawie, wprowadzić pełną administracyjną kontrolę zaopatrzenia z indywidualnymi kartkami, czy pozwolić swobodnie działać rynkowi i cenom? Wybór przesądzi o tym, czy ciężar wysiłku wojennego w kraju zostanie sprawiedliwie rozłożony.
Dekret z 10 marca 1940 roku, uzupełniony rozporządzeniem międzyresortowym opublikowanym tego samego dnia w dzienniku urzędowym „Journal officiel”, wprowadził kontrolę zaopatrzenia i indywidualne kartki żywnościowe. Każdy Francuz miał złożyć deklarację przed 3 kwietnia 1940 roku, aby zostać zaliczonym do kategorii (według wieku i pracy) uprawniającej do przydziałów żywności i węgla. Był to pierwszy ogólnokrajowy system racjonowania, po samych „dniach bez” z grudnia 1939 roku. Klęska militarna z maja i czerwca 1940 roku uniemożliwiła jednak jego wdrożenie: kartek w praktyce nie rozdano. Dopiero 23 września 1940 roku, pod okupacją i rządami Vichy, kartki żywnościowe faktycznie weszły w życie, otwierając lata niedostatku, kolejek i czarnego rynku.
T03-177