Pod koniec kwietnia 1941 armia niemiecka napiera na południe Grecji; armia grecka w Macedonii skapitulowała, a armia Epiru, która pokonała Włochów, lecz została odcięta, składa broń. Rząd grecki, który przyjął brytyjski korpus ekspedycyjny, widzi, jak wali się jego strategiczny zakład. Premier , załamany, popełnia 18 kwietnia samobójstwo; król musi odbudować władzę w samym środku pogromu i 21 kwietnia stawia na czele rządu Emmanuila Tsuderosa.
Na szczytach władzy greckiego państwa pada pytanie o ciągłość walki. Czy zostać w kraju i wynegocjować kapitulację, by oszczędzić ludność i stolicę? Pójść za przykładem innych rządów (norweskiego, polskiego, holenderskiego) i udać się na wygnanie, by prowadzić wojnę z Krety, a potem z Egiptu, u boku Brytyjczyków? A może po prostu się poddać, uznając sprawę za przegraną?
Niemcy zbliżają się do Aten, które wkrótce zostaną ogłoszone miastem otwartym, by oszczędzić im losu Belgradu. Decyzja rozstrzyga o prawowitości państwa greckiego, o losie sojuszu z Londynem i o przyszłości narodowego ruchu oporu.
Król i jego rząd udają się na wygnanie, by prowadzić wojnę dalej z Krety, a potem z Egiptu: dostają się na Kretę, następnie do Egiptu i walczą u boku aliantów, podczas gdy Ateny zostają ogłoszone miastem otwartym. 27 kwietnia 1941 Wehrmacht wkracza do stolicy i wciąga na Akropolu flagę ze swastyką – grecki żołnierz, któremu polecono ją opuścić, według patriotycznej legendy owija się flagą narodową, zamiast ją oddać. Wolne radio greckie nadaje ostatni wyzywający komunikat. Grecja kontynentalna zostaje okupowana i wkrótce podzielona między Niemcy, Włochy i Bułgarię; zaczyna się brutalna okupacja, naznaczona straszliwym głodem zimą 1941–1942 i rozwojem uporczywego ruchu oporu.
T07-013