Sztab planowania uderzeń Luftwaffe, działający na wybrzeżu Kanału La Manche w okupowanej Francji i Belgii, kończy przygotowania do dnia D operacji Adlerangriff – Adlertag, czyli „Dnia Orła”. Cel wyznaczony dyrektywą nr 17 jest jasny: zniszczyć Royal Air Force, by otworzyć drogę inwazji. Sposób jego osiągnięcia pozostaje jednak nierozstrzygnięty.
Planiści mają do wyboru 3 cele. Po pierwsze lotniska Fighter Command w południowo-wschodniej Anglii: zniszczyć na ziemi samoloty, pasy startowe i infrastrukturę. Po drugie łańcuch radarów przybrzeżnych – Chain Home, około 50 stacji ciągnących się od Land's End po Orkady – który daje Brytyjczykom wczesne ostrzeganie i kieruje ich myśliwcami w ramach „systemu Dowdinga”. Po trzecie przemysł lotniczy, z którego co miesiąc wychodzi około 500 Spitfire'ów i Hurricane'ów, więcej, niż produkują Niemcy.
Niemiecka doktryna nigdy nie rozstrzygnęła, czy uderzać w siły przeciwnika, w jego bazy, czy w jego produkcję. Czas nagli: inwazja zakłada panowanie w powietrzu przed jesiennymi sztormami.
Sztab musi wybrać, gdzie skierować ciężar uderzeń.
Sztab wybiera przede wszystkim lotniska Fighter Command, z kilkoma początkowymi uderzeniami na radary, szybko porzuconymi. 13 sierpnia 1940 roku Luftwaffe wykonuje około 1 485 lotów bojowych. Ale wywiad i koordynacja zawodzą: kilka trafionych radarów szybko wraca do służby, metalowe wieże okazują się trudne do zniszczenia, a atakom z powietrza brakuje kontynuacji. Co gorsza, jedyne zaatakowane lotniska – Eastchurch, Detling – podlegają Coastal Command, a nie lotnictwu myśliwskiemu, a fabryki samolotów nie zostają zlokalizowane. Niemcy tracą 47–48 maszyn wobec 13 myśliwców RAF w powietrzu. Adlertag wyrządza szkody, ale nie nadwątla zdolności Fighter Command do obrony nieba. Wczesne porzucenie celu radarowego zostanie, z perspektywy czasu, uznane za jeden z głównych błędów kampanii.
T04-070