Inwazja na Anglię („Lew Morski”) wymaga przede wszystkim zniszczenia RAF, by uzyskać panowanie w powietrzu. Od 13 sierpnia 1940 roku – „Adlertag”, czyli Dnia Orła – Luftwaffe Göringa prowadzi masową ofensywę lotniczą, która ma zniszczyć brytyjskie lotnictwo myśliwskie: to bitwa o Anglię.
Pozostaje wybrać cel priorytetowy. Uderzenie w lotniska i radary lotnictwa myśliwskiego (Fighter Command) godziłoby bezpośrednio w zdolność RAF do obrony – to cel militarnie rozstrzygający. Uderzenie w miasta (Londyn) zastraszyłoby ludność i mogłoby złamać morale, ale odwróciłoby wysiłek od celu wojskowego. Rozproszenie uderzeń osłabiłoby całość.
Niemieckie dowództwo może skupić ataki na lotniskach i radarach lotnictwa myśliwskiego, uderzyć w miasta, by złamać morale, albo rozproszyć naloty (porty, przemysł, lotniska). Wybór celu zadecyduje o wyniku bitwy – a więc o samej możliwości inwazji na Anglię.
Luftwaffe zaczyna od skupienia uderzeń na lotnictwie myśliwskim: w bitwie o Anglię (sierpień 1940 roku) bombarduje lotniska i radary Fighter Command, wywierając na RAF silną presję. Lecz na początku września, w odwecie za brytyjski nalot na Berlin, i zwracają się ku miastom: to bombardowanie Londynu („Blitz”). To przesunięcie wysiłku z lotnisk na miasta przynosi brytyjskiemu lotnictwu myśliwskiemu ulgę w krytycznym momencie i pozwala mu się odbudować. RAF nie zostaje zniszczony; z braku panowania w powietrzu inwazja („Lew Morski”) zostaje odroczona, a potem porzucona. Niemiecką decyzję o uderzaniu w miasta zamiast dobicia lotnictwa myśliwskiego uważa się często za jeden z błędów, które kosztowały Niemców przegraną w bitwie o Anglię – pierwszą strategiczną porażkę Rzeszy.
T04-142