Wiceadmirał dowodzi , zespołem 6 lotniskowców, który właśnie uderzył we flotę amerykańską na Pacyfiku. Jego 2 pierwsze fale uderzeniowe zaskoczyły rankiem 7 grudnia 1941 roku: trafiono 8 pancerników, na ziemi zniszczono setki samolotów, a japońskie straty ograniczają się do 29 maszyn. Lotnicy wracają na pokłady w euforii.
Ale to, co najważniejsze, nadal stoi. Ogromne zbiorniki paliwa bazy – ponad 4 miliony baryłek pod gołym niebem – doki suche i warsztaty remontowe są nietknięte; to właśnie one czynią z użyteczną bazę wysuniętą. Przede wszystkim zaś amerykańskich lotniskowców, pierwszych poszukiwanych celów, tu nie było: pływają gdzieś po Pacyfiku, a ich położenie pozostaje nieznane.
Dowódca eskadr lotniczych naciska na Nagumo, by ponowił atak i dobił instalacje. Nagumo musi zdecydować szybko, przy narastającym wzburzeniu morza: wysłać 3. falę, by zniszczyć paliwo i stocznie, ryzykując większe straty i odwet nieuchwytnych lotniskowców; wziąć kurs na południe, by wytropić flotę nieprzyjaciela; albo natychmiast wycofać się do Japonii, zachowując w nienaruszonym stanie cenną siłę uderzeniową.
Nagumo wybiera odwrót. Uznając, że efekt zaskoczenia się wyczerpał, i obawiając się amerykańskich lotniskowców oraz baterii nadbrzeżnych, postawionych już w stan pogotowia, przerywa walkę w połowie przedpołudnia i bierze kurs na Japonię. Ta decyzja pozostaje jedną z najbardziej dyskutowanych w wojnie na Pacyfiku: oszczędzone zbiorniki paliwa i doki suche pozwolą pozostać w pełni sprawnym, a nienaruszone lotniskowce – , , – staną się ostrzem amerykańskiej riposty; 6 miesięcy później stoczy bitwę pod . Wielu historyków uważa, że Nagumo zamienił błyskotliwy sukces taktyczny w zmarnowaną okazję strategiczną; inni przypominają, że jego samoloty nie były przygotowane do atakowania instalacji, a ryzyko było realne.
T10-012