Dowództwo Luftwaffe musi rozstrzygnąć o losie Junkersa Ju 87, bombowca nurkującego zwanego Stuką (od Sturzkampfflugzeug). Jego syrena i celność siały postrach wśród kolumn wojsk i na okrętach podczas kampanii w Polsce, Skandynawii i na Zachodzie. Przeciw słabo osłoniętym wojskom na ziemi jest niszczycielski.
Ale niebo nad Anglią to zupełnie co innego. Powolna, mało zwrotna i bezbronna po wyprowadzeniu z nurkowania Stuka wymaga stałej osłony myśliwskiej, którą Bf 109 – o i tak krótkim zasięgu nad Anglią – z trudem mogą jej zapewnić. Wobec Spitfire'ów i Hurricane'ów Royal Air Force formacje Ju 87 płacą wysoką cenę.
18 sierpnia 1940 – w najkosztowniejszym dla Luftwaffe dniu bitwy – straty niemieckie sięgają 71 maszyn wobec 27 po stronie brytyjskiej, a Stukasy są szczególnie dotknięte. Broń, która stworzyła legendę „wojen błyskawicznych” na lądzie, okazuje się bezbronna w bitwie czysto powietrznej.
Dowództwo musi zdecydować, czy Stukasy mają pozostać nad Wielką Brytanią, czy zostać stamtąd wycofane.
Dowództwo wycofało Stukasy z ataków nad Wielką Brytanią. Po 18 sierpnia 1940 roku Ju 87 przestały latać nad wyspą. Ich podatność na ataki myśliwców czyniła je nie do utrzymania bez osłony, której Luftwaffe nie mogła zagwarantować, a ich ochrona angażowała Bf 109, których dotkliwie brakowało zwykłym bombowcom. Stuka, cenna w atakach na cele naziemne, traciła rację bytu, gdy tylko przeciwnik zachował nienaruszone lotnictwo myśliwskie – tę lekcję Luftwaffe miała boleśnie przerobić na nowo na froncie wschodnim i nad Morzem Śródziemnym. Wycofanie pozbawiło Niemcy części precyzyjnej siły uderzeniowej w decydującym momencie bitwy. Junkers Ju 87 pozostał w produkcji i użyciu do 1945 roku, ale jego aura „postrachu nieba” nie przetrwała angielskiego lata.
T04-071