W okupowanej od maja 1940 roku Holandii pętla wokół Żydów się zaciska: wykluczenia, spis ludności, prowokacje pronazistowskich grup w żydowskiej dzielnicy Amsterdamu, Jodenbuurt. Wybuchają starcia; po śmierci członka nazistowskich bojówek w bójce okupant odpowiada wyrachowaną przemocą. W dniach 22 i 23 lutego 1941 roku niemiecka policja zatrzymuje w łapance w tej dzielnicy 425 żydowskich mężczyzn i młodzieńców i deportuje ich do obozów Mauthausen i Buchenwald – skąd prawie nikt nie wróci.
Wiadomość wstrząsa miastem. Holenderska Partia Komunistyczna, zakazana już w lipcu 1940 roku, ale pozostająca zorganizowana w podziemiu w Amsterdamie, postanawia zareagować. Jej działacze muszą wybrać formę działania w kraju pod niemieckim butem, gdzie każda opozycja jest surowo tłumiona.
Mają przed sobą 3 drogi: wezwać do jawnego strajku generalnego w proteście, gestu bezprecedensowego i brzemiennego w ryzyko; ograniczyć się do dyskretnego oporu (ulotki, sabotaż), by nie narażać swoich siatek; albo powstrzymać się od działania, uznając okupanta za zbyt potężnego, by takie wyzwanie służyło czemukolwiek poza sprowokowaniem represji.
Działacze wzywają do jawnego strajku generalnego w proteście. 25 lutego 1941 roku rozchodzi się wezwanie do strajku: pierwsi przerywają pracę motorniczowie tramwajów, po nich służby miejskie, fabryki i szkoły; w ciągu 2 dni pracę porzuca około 300 000 osób w Amsterdamie i okolicznych miastach. Strajk lutowy (Februaristaking) jest pierwszym – i jedynym – wielkim publicznym protestem przeciwko prześladowaniu Żydów w całej okupowanej Europie. Okupant tłumi go siłą w ciągu 2 dni: 9 strajkujących ginie, setki osób zostają aresztowane, a miastom nakłada się wysokie zbiorowe grzywny. Represje zapowiadają zaostrzenie kursu; Holandia będzie miała jeden z najwyższych w Europie Zachodniej odsetków deportowanych Żydów. Strajk jest upamiętniany co roku 25 lutego przy pomniku Dokwerkera.
T06-022