Latem 1940 roku Hitler jest u szczytu chwały: w 6 tygodni rozbił Francję, wyparł Brytyjczyków z kontynentu i podporządkował sobie Europę Zachodnią, tam, gdzie w latach 1914–1918 Niemcy przez 4 lata wyczerpywały siły. Po powrocie do Berlina, witany owacyjnie, cieszy się ogromnym prestiżem w oczach narodu niemieckiego i niepodzielną władzą nad generałami.
U szczytu potęgi Hitler musi wybrać, co dalej. Może szukać porozumienia z Wielką Brytanią, proponując pokój, który przypieczętowałby niemieckie panowanie na kontynencie. Może wymusić rozstrzygnięcie przeciw Anglii inwazją lub blokadą. Może też zwrócić się na wschód, ku odwiecznemu celowi ideologicznemu: zmiażdżeniu ZSRR i zdobyciu „przestrzeni życiowej”.
Oszołomienie zwycięstwem i brak wewnętrznej opozycji dają mu wolną rękę. Ten wybór, dokonany w apogeum roku 1940, zadecyduje o losach całej wojny – a w dalszej perspektywie o losie Rzeszy.
Hitler szuka najpierw porozumienia pokojowego z Wielką Brytanią, potem próbuje wymusić rozstrzygnięcie przeciw Anglii, aż wreszcie zwraca się na wschód: 19 lipca 1940 roku w Reichstagu kieruje do Londynu „apel do rozsądku” (awansując przy tym 12 generałów do stopnia feldmarszałka), odrzucony przez lorda Halifaxa 22 lipca. Nakazuje wtedy przygotować inwazję („Lew Morski”) i rozpocząć bitwę o Anglię, która kończy się niepowodzeniem z braku panowania w powietrzu. Już jesienią 1940 roku, przekonany, że nie zdoła bezpośrednio ugiąć Anglii, i wierny swojej ideologicznej obsesji, kieruje plany na wschód: będzie to operacja Barbarossa przeciw ZSRR w czerwcu 1941 roku. Apogeum lata 1940 roku zawiera już zalążek nadmiernego rozciągnięcia sił, które pogrąży Rzeszę. Zwycięstwo na Zachodzie to szczyt – i początek końca.
T04-138