Po kapitulacji kilka tysięcy belgijskich żołnierzy i ochotników dotarło do Wielkiej Brytanii przez Francję, Hiszpanię lub drogą morską. W obozach (zwłaszcza w Walii) pojawia się pytanie o organizację: co zrobić z tymi rozproszonymi ludźmi w kraju, który szykuje się do samotnej walki z Niemcami?
Dla tych żołnierzy stawką jest odbudowa belgijskich sił walczących. Mogą tworzyć samodzielne belgijskie jednostki pod władzą rządu w Londynie, by prowadzić wojnę pod własnymi barwami. Mogą wstąpić bezpośrednio do brytyjskich sił zbrojnych (RAF, Royal Navy), co jest szybsze, ale odbywa się kosztem tożsamości narodowej. Mogą też poczekać na dostateczne stany osobowe i środki, zanim powstanie prawdziwa armia.
Wyzwanie jest realne: ograniczone liczebnie siły, sprzęt, który trzeba zdobyć, status do wynegocjowania z Brytyjczykami i belgijski rząd na uchodźstwie, którego autorytet kwestionuje „kwestia królewska”. Ale stawka symboliczna jest ogromna: pokazać, że Belgia nadal walczy, i przygotować belgijski wkład w wyzwolenie.
Belgowie decydują się odtworzyć jednostki narodowe pod władzą rządu w Londynie: już latem 1940 roku Belgijskie Siły w Wielkiej Brytanii organizują się wokół obozu w Tenby w Walii. Ponieważ brakuje belgijskich samolotów i okrętów, lotnicy i marynarze służą początkowo indywidualnie w RAF i Royal Navy, zanim od końca 1941 roku powstaną belgijskie eskadry w ramach RAF. Jednostki lądowe dadzą początek brygadzie Pirona (1 Belgijskiej Brygadzie Piechoty), która w sierpniu 1944 roku wyląduje w Normandii i weźmie udział w wyzwalaniu Belgii. Skromne na początku, siły te uosabiają ciągłość belgijskiej walki u boku aliantów i przygotowują wkład kraju we własne wyzwolenie. Ich powstanie latem 1940 roku jest zbrojnym aktem wolnej Belgii.
T04-136