37-letni , poseł Partii Radykalno-Socjalistycznej z departamentu Hérault, przygląda się manewrowi, którym Laval chce doprowadzić do przegłosowania Pétainowi pełni władzy konstytucyjnej. 10 lipca 1940 w kasynie w Vichy opracował wraz z kilkoma przyjaciółmi kontrwniosek proponujący alternatywną formułę: pełnię władzy ściśle ograniczoną do czasu trwania działań wojennych, bez rewizji konstytucji i bez porzucenia Republiki.
Badie wie, że znajdzie się w mniejszości. Atmosfera jest ciężka: klęska, obecność Niemców w odległości kilkudziesięciu kilometrów, nacisk Lavala i nieobecność wielu przeciwników (jeńców lub uwięzionych po rejsie statkiem Massilia) tłumią wszelką skłonność do oporu. Wielu przeczuwa, że głosowanie przeciw będzie drogo kosztować.
Badie, radykalny socjalista przywiązany do laickości i Republiki, nie ma złudzeń co do wyniku głosowania. Stoi przed dylematem odwagi politycznej w czasach upadku. Może zagłosować przeciw jawnie i podpisać protest, ryzykując represje; zagłosować za, dołączając deklarację interpretacyjną, by chronić przyszłość; albo wstrzymać się od głosu, by się nie narażać. Badie musi wybrać przed otwarciem głosowania.
Badie zagłosował przeciw jawnie i podpisał protest przeciwników: próbował bronić swojego kontrwniosku i zagłosował przeciw pełni władzy wraz z 79 innymi parlamentarzystami – „80 z Vichy”, wśród których byli liczni socjaliści, kilku radykałów i takie postacie jak , czy ; , i Daladier, którzy odpłynęli na pokładzie Massilii i zostali zatrzymani w Maroku, byli nieobecni. Wniosek Badiego został odrzucony przez prezydium Zgromadzenia. Te 80 głosów „nie” stało się symbolem parlamentarnego oporu wobec abdykacji; kilku z nich aresztowano, internowano lub deportowano. Po wyzwoleniu głosowanie to przyniosło im rehabilitację polityczną, podczas gdy głosujący na „tak” zostali dotknięci utratą prawa wybieralności.
T04-053