10 lipca 1940 roku w Vichy zebrani posłowie i senatorowie III Republiki mają rozstrzygnąć o projekcie, który powierza marszałkowi Pétainowi pełnię władzy konstytucyjnej – czyli prawo do przepisania konstytucji. W zamęcie klęski wielu widzi w Pétainie, „zwycięzcy spod Verdun”, ratunek i zbawcę.
Stawką jest sam los Republiki. Głosować za pełnią władzy oznacza własnymi rękami pogrzebać ustrój parlamentarny i oddać państwo w ręce jednego człowieka i jego otoczenia, w nadziei na porządek i odbudowę. Odmówić oznacza bronić republikańskiej legalności, ale wbrew nastrojom oszołomionej opinii i atmosferze paniki, i bez realnej, zorganizowanej alternatywy.
Każdy parlamentarzysta może głosować za przyznaniem pełni władzy Pétainowi, z zaufania do niego lub z rezygnacji. Może głosować przeciw, by bronić Republiki, ryzykując izolację. Może też wstrzymać się od głosu albo nie stawić się na posiedzeniu. Na głosowaniu ciążą presja, zamęt i nieobecność parlamentarzystów, którzy odpłynęli statkiem Massilia. To głosowanie jest prawnym aktem narodzin reżimu Vichy.
Zgromadzenie głosuje za pełnią władzy ogromną większością: 10 lipca 1940 roku, stosunkiem głosów 569 do 80 (przy około 20 wstrzymujących się), parlamentarzyści przyznają Pétainowi pełnię władzy konstytucyjnej, kładąc kres III Republice. Następnego dnia przyznaje sobie pełnię władzy i ustanawia „Państwo Francuskie”. 80 parlamentarzystów, którzy głosowali przeciw – zapisanych w historii jako „80” – stanie się symbolem republikańskiego oporu. To głosowanie, uzyskane w osłupieniu po klęsce, otwiera drogę autorytarnemu reżimowi Vichy, „Rewolucji Narodowej” i kolaboracji. Do dziś rodzi pytanie o odpowiedzialność parlamentu, który abdykował na rzecz jednego człowieka.
T04-127