, lat 56, radykał-socjalista, 3-krotny premier i sygnatariusz układu monachijskiego z 1938 roku, zajmuje ministerstwo obrony narodowej i wojny w Hôtel de Brienne. Gdy 21 marca 1940 roku Paul Reynaud zastąpił go na stanowisku premiera, Daladier zachował ten resort wojskowy, który czyni z niego politycznego protektora bliskiego mu naczelnego wodza Gamelina.
Reynaud i Daladier jednak się nie znoszą. Premier uważa Daladiera za współwinnego bierności dowództwa i chce odzyskać kontrolę nad prowadzeniem wojny. 18 maja 1940 roku, gdy front pod Sedanem jest przełamany, a Panzery pędzą ku kanałowi La Manche, Reynaud przetasowuje gabinet: ogłasza, że sam obejmuje obronę narodową i wojnę, a Daladierowi proponuje ministerstwo spraw zagranicznych.
Daladier odbiera tę zamianę jako degradację i manewr wymierzony zarówno w niego, jak i w Gamelina. Ma kilka godzin na odpowiedź Reynaudowi: pozostać w rządzie na pomniejszonym stanowisku, trzasnąć drzwiami albo stawić opór.
Daladier przyjmuje tekę spraw zagranicznych z republikańskiej dyscypliny i z obawy przed dodaniem kryzysu politycznego do kryzysu wojskowego, choć żywi do Reynauda urazę. Teka wojny przechodzi więc do Reynauda tego samego dnia, w przeddzień zastąpienia Gamelina przez Weyganda. Daladier pozostaje ministrem spraw zagranicznych do rekonstrukcji rządu z 5 czerwca 1940 roku, kiedy Reynaud sam przejmuje ten resort. 21 czerwca wsiada w Bordeaux na pokład statku pasażerskiego Massilia, który ma popłynąć do Afryki Północnej, by tam prowadzić dalej walkę; Vichy aresztuje go w Casablance. Oskarżony w procesie w Riom w 1942 roku, stawia czoło reżimowi, po czym zostaje wydany Niemcom i wywieziony do Buchenwaldu, a wreszcie do zamku Itter (Tyrol). Uwolniony w 1945 roku, odzyskuje mandat posła w IV Republice i umiera w 1970 roku. Jego odejście z ministerstwa wojny przypieczętowuje zmierzch tandemu Daladier–Gamelin, który kierował armią francuską.
T03-054