, lat 56, katolik i prawnik, jest premierem Belgii od 1939 roku. Gdy 10 maja 1940 roku Wehrmacht najeżdża kraj, jego rząd postanawia nie pozostawać pod okupacją: to lekcja z 1914 roku, gdy belgijscy ministrowie dotarli do Sainte-Adresse koło Hawru, by prowadzić wojnę z terytorium sojuszniczego.
Pierlot i kilkunastu ministrów opuszczają Brukselę 16 maja, a u ich boku jest , socjalista i minister spraw zagranicznych. 17 maja zatrzymują się w Limoges, we Francji. Ale belgijska machina państwowa jest rozproszona, urzędników i archiwa rzucono na drogi, a armia bez wytchnienia cofa się we Flandrii. Król , który osobiście dowodzi tą armią, pozostał w kraju: między Koroną a ministrami tli się już brzemienny w skutki spór o to, kto – król-żołnierz czy rząd – uosabia prawowitą władzę narodu.
W Limoges rząd to już tylko garstka ludzi na obcej ziemi, zależnych od francuskiego sojusznika, którego własna sytuacja militarna pogarsza się z godziny na godzinę. Pierlot musi zdecydować, skąd i jak państwo belgijskie będzie kontynuować walkę.
Pierlot zwrócił się ku Londynowi, by tam prowadzić wojnę u boku Brytyjczyków, lecz droga była kręta. Pod naciskiem francuskim rząd zebrany w Limoges publicznie odciął się od odrębnej kapitulacji króla, przypieczętowując zerwanie między Leopoldem III a jego ministrami. Następnie upadek Francji uwięził Belgów na miejscu; przez chwilę skłonni do ugody, Pierlot i Spaak postanowili w końcu dotrzeć do Londynu. Podróż przez frankistowską Hiszpanię i Portugalię była długa i niebezpieczna – o mało nie zostali zatrzymani – i do stolicy Wielkiej Brytanii dotarli dopiero w październiku 1940 roku. Rząd belgijski na uchodźstwie został tam uznany i kierował narodowym wysiłkiem wojennym aż do wyzwolenia. Pierlot wrócił do Belgii w 1944 roku, zmierzył się z kryzysem zwanym „kwestią królewską”, po czym wycofał się z życia politycznego w 1945 roku. Jego stanowczość z 1940 roku pozwoliła zachować w obozie alianckim prawowitą władzę belgijską.
T03-067