Marszałek , lat 84, zwycięzca spod Verdun w 1916 roku, jest od marca 1939 roku pierwszym ambasadorem Francji przy Hiszpanii Franco, w Madrycie. Otoczony w armii niemal ojcowską czcią, były minister wojny z 1934 roku, cieszy się w opinii publicznej niemal nienaruszonym prestiżem, którego nie nadszarpnął ani wiek, ani dyplomatyczne wygnanie.
17 maja 1940 roku premier Paul Reynaud wzywa go pilnie. Przełamanie pod Sedanem zagraża samemu istnieniu armii francuskiej, a Reynaud chce nadać swojemu rządowi niepodważalną moralną rękojmię, wprowadzając do niego Marszałka. Przekazana mu zostaje oferta: wejść do gabinetu na stanowisko wicepremiera.
Pétain jednak nie podchodzi do tej oferty neutralnie. Od 1939 roku uważa, że wojnę można przegrać, i nigdy nie krył sceptycyzmu. Przed wyjazdem z Hiszpanii zebrał sygnały, że Franco mógłby w razie potrzeby zaoferować swoje pośrednictwo w mediacji. Marszałek waży propozycję Reynauda: prestiżowe stanowisko w rządzie, którego do końca nie aprobuje, w chwili gdy wszystko się chwieje.
Pétain przyjmuje. 18 maja 1940 roku wchodzi do rządu Reynauda jako wicepremier; jego obecność daje gabinetowi rękojmię najbardziej prestiżowego z francuskich żołnierzy. Ale jego osobiste przekonanie się nie zmienia: potrzebne jest zawieszenie broni. 12 czerwca na posiedzeniu rządu przekonuje, że Francja musi zaprzestać walki. 16 czerwca Reynaud podaje się do dymisji; 17 czerwca Pétain zostaje premierem i natychmiast prosi Niemców o zawieszenie broni, podpisane 22 czerwca w Rethondes. 10 lipca uzyskuje pełnię władzy i zakłada w Vichy Państwo Francuskie. Po Wyzwoleniu zostaje osądzony przez Wysoki Trybunał Sprawiedliwości i w 1945 roku skazany na śmierć; , jego dawny protegowany, zamienia karę na dożywotnie więzienie. Umiera na wyspie Yeu w 1951 roku, w wieku 95 lat. Jego wejście do rządu 18 maja 1940 roku jest pierwszym krokiem drogi, która poprowadzi go od Verdun do Vichy.
T03-056