, zwany Phibunem, generał dywizji, który w 1938 roku został premierem, rządzi Tajlandią ogarniętą militarystycznym nacjonalizmem. Wykształcony we Francji oficer przemianował Syjam na „Tajlandię” i marzy o odzyskaniu terytoriów, które królestwo musiało oddać Francji za panowania Chulalongkorna, na przełomie wieków.
Prowincje te – części Laosu i Kambodży na prawym brzegu Mekongu, wśród nich Battambang i okolice Angkoru – znajdują się w rękach Indochin Francuskich. Tymczasem są to już Indochiny Vichy: odcięte od metropolii, wyczerpane i upokorzone we wrześniu 1940 przez japońską okupację Tonkinu, którą musiały przyjąć bez walki.
Phibun dostrzega w tym historyczną okazję. Francja jest pokonana, a jej garnizon w Indochinach niedozbrojony: garstka czołgów Renault FT naprzeciw zmodernizowanej armii tajskiej. W Bangkoku mnożą się demonstracje antyfrancuskie; tajskie lotnictwo, wyposażone w amerykańskie bombowce, jest gotowe.
W listopadzie 1940 premier musi rozstrzygnąć: poprzestać na żądaniach dyplomatycznych czy pozwolić przemówić broni przeciw osłabionemu sąsiadowi.
Phibun rozpoczął wypady graniczne i bombardowania lotnicze przeciw Indochinom Vichy: już w listopadzie 1940 jego siły rozpoznawały walką pozycje francuskie. Ostrzał artyleryjski i wypady przez granicę uderzały w sporne prowincje, a królewskie lotnictwo bombardowało Wientian, Phnom Penh, Sisophon i Battambang. 23 listopada 1940 roku 6 tajskich bombowców uderzyło na francuską bazę lotniczą; 2 zostały zestrzelone przez myśliwce Morane-Saulnier. Te potyczki przerodziły się w otwartą wojnę na początku stycznia 1941, gdy armia tajska najechała Laos i Kambodżę. Pokonana na morzu pod Ko Chang, lecz zwycięska na lądzie, Tajlandia dopięła swego dzięki japońskiej mediacji z maja 1941: Tokio przyznało jej upragnione prowincje. Dla Phibuna był to osobisty triumf, lecz ten sukces wciągnął go na japońską orbitę, co zapowiadało sojusz zawarty w grudniu 1941.
T05-037