Admirał kieruje Abwehrą, niemieckim wywiadem wojskowym. Włada hiszpańskim, doskonale zna Hiszpanię, gdzie podczas I wojny światowej zbudował siatki wywiadowcze, i jest naturalnym rozmówcą Rzeszy w kontaktach z . Z pozoru sługa reżimu, od dawna żywi jednak głębokie zastrzeżenia wobec poczynań Hitlera.
Hitler chce wyprzeć Brytyjczyków z zachodniej części Morza Śródziemnego, zdobywając . Plan, nazwany operacją Felix, przewiduje, że 2 korpusy armijne przejdą przez Hiszpanię, przekraczając Pireneje, i zaatakują Skałę. Wszystko zależy od zgody i od oceny technicznej Canarisa, wysłanego już w lipcu 1940 roku na rozpoznanie przedpola Skały i sondaż w Madrycie.
12 listopada 1940 Hitler podpisuje dyrektywę nr 18: Felix staje się oficjalnym celem, a działania polityczne mają skłonić Hiszpanię do wejścia do wojny. To na Canarisie spocznie zadanie naciskania na Caudillo, który okazuje opór, a admirał w dużej mierze sam zdecyduje, jaki ton nadać swojej misji.
Rozdarty między rozkazem Führera a własnymi przekonaniami Canaris może lojalnie wykonać zadanie i naciskać na , by otworzył drogę wojskom niemieckim; grać na zwłokę, mnożąc rozmowy bez żadnych rozstrzygnięć; albo podkopać operację od wewnątrz, utwierdzając w jego oporach i czerniąc własną ocenę wojskową. Od jego wyboru zależy operacja, która mogłaby zaryglować Morze Śródziemne.
Według najpowszechniejszej interpretacji Canaris postanowił sabotować Felixa, zniechęcając i czerniąc raport wojskowy. Już latem 1940 roku przekonywał, że Gibraltaru nie da się zdobyć bez dział szturmowych kalibru 380 mm, które, jak wiedział, były nieosiągalne, i że Brytyjczycy natychmiast odpowiedzieliby uderzeniem w Maroku; w sierpniu nalegał na Ramóna Serrano Súñera, szwagra , by pomógł utrzymać Hiszpanię poza wojną. 7 grudnia 1940 roku w Madrycie, mając zażądać natychmiastowego wejścia Hiszpanii do wojny, spotkał się z odmową: powołał się na głód, kraj wyczerpany wojną domową i groźbę brytyjskiego odwetu na Wyspach Kanaryjskich i w hiszpańskiej Afryce. Na podstawie jego raportu Hitler zrezygnował z Felixa, a Skała pozostała brytyjska przez całą wojnę. Dokładna rola Canarisa pozostaje przedmiotem sporów: ich rozmów nigdy nie protokołowano, a miał własne powody, by zachować neutralność; Caudillo mimo to zachował wobec niego wdzięczność, a Hiszpania wypłacała pensję jego wdowie. Aresztowany po zamachu z lipca 1944 roku, Canaris został powieszony we Flossenbürgu 9 kwietnia 1945 roku.
T05-041