Od 1937 roku Japonia okupuje miasta i szlaki komunikacyjne Chin Północnych, gdzie komuniści Mao Zedonga prowadzą wiejską wojnę partyzancką. Latem 1940 roku generał , zastępca dowódcy 8 Armii Marszrutowej, rozpoczyna największą komunistyczną ofensywę tej wojny: ofensywę Stu Pułków. Jej pierwsza faza uderzyła z powodzeniem w koleje, mosty, kopalnie i japońskie linie łączności, dezorganizując okupację.
Sukces odurza. 8 Armia pokazała, że potrafi koordynować dziesiątki tysięcy ludzi i miejscami stawiać czoło japońskim garnizonom. Ma to jednak swoją cenę: ujawnia prawdziwą skalę sił komunistycznych, dotąd ukrywaną, i ściąga japońskie oddziały z powrotem na obszary, które wcześniej zostały z nich ogołocone.
Peng musi wybrać dalszy kierunek. Kontynuowanie natarcia i przejście do frontalnego szturmu na japońskie blokhauzy i twierdze przesunęłoby wojnę partyzancką ku kosztownej wojnie pozycyjnej; powrót do nękania oszczędziłby jego siły, ale zniweczyłby rozpęd. Na szali leży też coś jeszcze: Mao, który chce zachować potencjał komunistów na czas po wojnie, patrzy nieufnie na tak odsłoniętą ofensywę.
Peng decyduje się na szturm na japońskie twierdze i rozszerza ofensywę na japońskie punkty oporu. Pierwsze miesiące są spektakularne, ale Japończycy odpowiadają kampanią represji o skrajnej brutalności – polityką „Trzech Wszystkich” (wszystko zabić, wszystko spalić, wszystko zrabować) – która niszczy komunistyczne bazy i pociąga za sobą ogromne straty wśród ludności cywilnej. Ofensywa Stu Pułków, zakończona pod koniec 1940 roku, dowiedzie bojowości komunistów, lecz za bardzo wysoką cenę. Mao zarzuci później Pengowi, że zbyt mocno narażył swoje siły i ujawnił swoją potęgę; ten zarzut powróci podczas czystek w następnych dekadach. Epizod ilustruje napięcia strategiczne w chińskim ruchu oporu, rozdartym między uderzaniem w okupanta a oszczędzaniem własnych środków.
T05-010