Na początku 1941 roku mobilizacja niemieckiej gospodarki wojennej wymaga twardej kontroli nad węglem, od którego zależą stal, energia elektryczna i paliwa syntetyczne. Komisarz do spraw węgla chce zreorganizować całą branżę na państwowym wzorze Reichsnährstandu: piętnuje handlowców jako pasożytów, których trzeba wytępić, i domaga się scentralizowanego nadzoru administracji.
Wielcy magnaci hutniczy Zagłębia Ruhry – Krupp, Flick – oraz syndykaty węglowe stanowczo odrzucają ten etatyzm. Proponują natomiast organizację zarządzaną przez samych przemysłowców, pod luźnym nadzorem państwa, która zachowałaby prywatny charakter sektora.
Podczas burzliwego spotkania w lutym 1941 roku konflikt wybucha otwarcie na oczach Göringa i ministra Funka. Göring, najwyższy arbiter Planu Czteroletniego, musi rozstrzygnąć między 2 przeciwstawnymi wizjami gospodarki wojennej.
Göring przyznał rację przemysłowcom. Dekretem z 3 marca 1941 roku zatwierdził utworzenie Reichsvereinigung Kohle (Związku Rzeszy ds. Węgla), formalnie powołanego przez ministra gospodarki 21 kwietnia 1941 roku. Na jednomyślne życzenie przemysłowców powierzył jego prezesurę Paulowi Pleigerowi, współzałożycielowi Reichswerke . Statut sporządzono zgodnie z wolą przemysłu: organizacja zachowała prywatny charakter górnictwa i ograniczyła wpływ państwa. Etatystyczny plan Paula Waltera został odrzucony, a Walter zszedł ze sceny po tym, jak Funk nazwał jego projekt bolszewickim.
T07-049