ma przemawiać 30 stycznia 1940 w berlińskim , wielkiej sali wieców reżimu, w siódmą rocznicę swojego mianowania kanclerzem. Przemówienie zostanie przekazane przez radio na całą Rzeszę i będzie słuchane także za granicą.
Sytuacja jest niepewna. Polska została rozgromiona we wrześniu, ale Londyn i Paryż odrzuciły pokojową propozycję Hitlera z 6 października 1939. Na Zachodzie trwa dziwna wojna: planowana ofensywa została właśnie ponownie odłożona po incydencie w , w którym 10 stycznia plany ataku wpadły w ręce Belgów. Zima jest ostra, brakuje węgla, a racjonowanie daje się we znaki Niemcom, którzy nie przyjęli wojny z entuzjazmem.
ZSRR, związany z Rzeszą paktem niemiecko-sowieckim, grzęźnie w Finlandii. W Stanach Zjednoczonych zasada cash and carry otwiera amerykańskie arsenały dla aliantów. Hitler musi uspokoić zaniepokojony naród, wywrzeć wrażenie na aliantach i państwach neutralnych, a przy tym nie ujawnić niczego ze swoich planów.
Może przyjąć ton triumfalny i święcić rozgromienie Polski; ton oskarżycielski i zrzucić winę za wojnę na Anglię i Francję, obiecując im walkę; albo ton mesjański i przedstawić się jako przywódca wybrany przez Opatrzność.
Hitler wybiera oskarżenie. Przez ponad godzinę przedstawia Anglię i Francję jako winne wojny, której same chciały i którą teraz dostaną. Wyśmiewa boską misję, jaką rzekomo przypisuje sobie Anglia, która w ciągu 300 lat miała podporządkować sobie jakieś 40 milionów kilometrów kwadratowych, i atakuje Chamberlaina oraz Churchilla. Polska – mówi – została zmieciona w 18 dni, a brytyjska gwarancja jej nie uratowała; chwali porozumienie z Moskwą i przywołuje Opatrzność, ale te wątki pozostają na usługach aktu oskarżenia. Kończy słowami: „Niemcy będą żyć i dlatego Niemcy zwyciężą”, przysięgając, że nigdy nie skapituluje. Opublikowany tekst przemówienia nie wspomina o Żydach i nie powtarza „proroctwa” z 30 stycznia 1939 o unicestwieniu Żydów europejskich: Hitler powtarza je publicznie dopiero od 30 stycznia 1941, w tym samym , błędnie datując je na 1 września 1939, a potem przywołuje je wielokrotnie w apogeum Zagłady.
T02-072