Od stycznia 1940 roku Wielka Brytania racjonuje masło i cukier, a następnie mięso, ser i jaja. Na początku 1941 roku import żywności spadł o połowę, a straty zadawane przez niemieckie okręty podwodne dławią zaopatrzenie.
, były szef sieci domów towarowych, który został ministrem żywności, jest znakomitym komunikatorem: uczynił z „Woolton Pie” symbol narodowej solidarności. Wyżywienie całej ludności przy jednoczesnym wspieraniu wysiłku wojennego przypomina jednak równanie bez rozwiązania.
Woolton musi wyważyć potrzeby cywilów, których morale uchodzi za kluczowe, i zapotrzebowanie armii na białko, bez pewności, że pomoc z zagranicy nadejdzie.
Woolton stawia na dostawy z Ameryki: w marcu 1941 roku pierwsza umowa Lend-Lease szeroko otwiera drogę importowi i do kraju trafiają Spam, „Mor” oraz inne konserwy. W połączeniu z programem kanadyjskim ten transatlantycki strumień zapewnia od 1942 roku wystarczające zapasy, podczas gdy racjonowanie wewnętrzne zostaje utrzymane i zaostrzone (herbata, margaryna, tłuszcze), by sprawiedliwie rozłożyć niedobór. Zakład na pomoc sojuszników, a nie wyłącznie na wyrzeczenia ludności cywilnej, ratuje równowagę żywnościową Wielkiej Brytanii.
T06-045