25 maja 1940 roku lord , głównodowodzący Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego, staje przed najcięższą decyzją w swojej karierze. Front aliantów się załamuje, Niemcy dotarli do kanału La Manche, a plan aliantów wciąż przewiduje kontruderzenie na południe, które ma przywrócić połączenie z główną częścią sił francuskich.
ocenia sytuację jako beznadziejną: uważa, że jedyną szansą na uratowanie jego armii jest zrezygnowanie z ofensywy na południe i odwrót ku Dunkierce, skąd wojska można ewakuować drogą morską. Oznacza to jednak porzucenie francuskich sojuszników, złamanie rozkazów o koordynacji sojuszniczej i przyznanie się do klęski na kontynencie.
może przeprowadzić zaplanowane kontruderzenie na południe, zgodnie z planem aliantów, mimo własnych wątpliwości. Może też z własnej inicjatywy nakazać odwrót ku Dunkierce w celu ewakuacji. Albo grać na zwłokę i czekać na jasne instrukcje z Londynu. Od tego wyboru zależy przetrwanie niemal całych brytyjskich wojsk lądowych.
z własnej inicjatywy nakazuje odwrót ku Dunkierce: 25 maja na własną rękę rezygnuje z kontruderzenia na południe i przegrupowuje dywizje tak, by osłaniały odwrót ku Dunkierce, z myślą o przyszłej ewakuacji. Londyn zatwierdza ten krok i 26 maja uruchamia operację Dynamo. Decyzja, podjęta wbrew planowi sojuszniczemu i kosztem napięć z Francuzami, pozwala uratować większość korpusu ekspedycyjnego – ewakuowanych zostaje łącznie blisko 338 000 ludzi. Oceniana różnie (Francuzi zobaczą w niej porzucenie sojuszników), ocala armię brytyjską, a wraz z nią zdolność Wielkiej Brytanii do dalszej walki. To jeden z najbardziej brzemiennych w skutki wyborów 1940 roku.
T03-150