Wielki admirał dowodzi niemiecką marynarką od 1928 roku, na długo przed III Rzeszą. Jako weteran wojny krążowniczej wierzy, że potężna flota nawodna może udusić konwoje łączące Amerykę z Wielką Brytanią – i ma już na koncie sukcesy, takie jak rajd Scharnhorsta i Gneisenaua w ramach operacji Berlin, który zakończył się zatopieniem lub zdobyciem około 20 statków.
Wiosną 1941 roku jego klejnot, nowiutki pancernik Bismarck, jest gotowy, w towarzystwie krążownika ciężkiego Prinz Eugen. Ale admirał , który ma dowodzić operacją Rheinübung, waha się: chciałby zaczekać, aż Scharnhorst, będący w remoncie, albo zupełnie nowy Tirpitz, którego załoga wciąż się szkoli, będą mogły dołączyć do rejsu i stworzyć naprawdę groźną eskadrę.
Raeder patrzy na kalendarz zupełnie inaczej. Wie, że inwazja na Związek Sowiecki się zbliża, a marynarka odegra w niej jedynie marginalną rolę; obawia się, że Hitler utnie budżet wielkich okrętów. Potrzebny mu więc spektakularny sukces przed kampanią na wschodzie. Ale Scharnhorst nie będzie gotowy przed lipcem, a brytyjska Home Fleet czuwa.
Między ostrożnością swojego admirała a naglącą potrzebą polityczną Raeder musi wyznaczyć moment wyjścia.
Raeder rozpoczął Rheinübung natychmiast, tylko z Bismarckiem i Prinz Eugen: nie zważając na protesty Lütjensa, rozkazał uruchomić Rheinübung wyłącznie z duetem Bismarck – Prinz Eugen. Uważał, że Scharnhorst nie wyjdzie w morze przed lipcem, załoga Tirpitza nie jest gotowa, a jemu potrzebne jest wielkie zwycięstwo morskie przed Barbarossą, by ochronić budżet floty nawodnej. Operacja ruszyła 18 maja 1941 roku. 24 maja w Cieśninie Duńskiej Bismarck wysadził w powietrze krążownik liniowy HMS Hood – był to głośny triumf. Lecz trafiony i zdradzony przez wyciek paliwa pancernik był ścigany przez całą Royal Navy i zatopiony 27 maja; zginęli z nim Lütjens i ponad 2 000 ludzi. Zakład Raedera zakończył się utratą chluby Kriegsmarine w jednym rejsie.
T07-040