Po przełamaniu na Mozie francuska 1 Dywizja Pancerna (1 DCR), jedna z najpotężniejszych alianckich jednostek pancernych, zostaje rzucona przeciwko natarciu Rommla i Hotha na zachód. Jej ciężkie czołgi B1 bis, groźne w walce, są jednak bardzo paliwożerne i trzeba je często tankować.
15 maja pod Flavion dywizja zostaje zaskoczona w trakcie tankowania: część jej czołgów stoi unieruchomiona, z pustymi zbiornikami, dokładnie w chwili, gdy pojawiają się niemieckie Panzery. To koszmar każdego dowódcy broni pancernej: zostać złapanym w miejscu, bez paliwa, przez ruchliwego przeciwnika.
Generał Bruneau może spróbować od razu stoczyć bitwę dostępnymi czołgami, poświęcając te, którym zabrakło paliwa. Może oderwać się od nieprzyjaciela, by przegrupować i zatankować dywizję przed walką, oddając teren. Może też rozproszyć czołgi, by uchronić je przed zniszczeniem. Ograniczony zasięg i zawodne zaopatrzenie B1 bis, w połączeniu z niemiecką szybkością, stawiają doskonałą jednostkę w beznadziejnym położeniu.
1 DCR stacza bitwę dostępnymi czołgami, wprowadzanymi do walki w miarę tankowania, w katastrofalnych warunkach: zaskoczona w trakcie tankowania pod Flavion, z częścią czołgów bez paliwa, zostaje 15 maja w znacznej mierze zniszczona przez Panzery Rommla i Hotha. Jej B1 bis, choć w starciu czołowym niemal niezniszczalne, przepadają z braku paliwa i koordynacji, a nie z powodu technicznej niższości. Klęska pod Flavion brutalnie obnaża francuskie braki logistyczne i doktrynalne: znakomite czołgi, ale ograniczony zasięg, zawodne zaopatrzenie i niewłaściwe użycie wobec przeciwnika, który mobilność i logistykę uczynił głównymi atutami. Dobra dywizja zostaje unicestwiona, zanim zdąży pokazać, na co ją stać.
T03-131