kieruje w Czelabińsku kompleksem, który robotnicy nazywają już Tankogradem, miastem czołgów. Przyjechał z leningradzkich Zakładów Kirowa, ewakuowanych przed niemieckim natarciem, i na terenie uralskiej fabryki traktorów scala dziesiątki przedsiębiorstw zdemontowanych i przewiezionych koleją z zachodu. Towarzyszy mu główny inżynier , z planami ciężkich czołgów KV.
Od jesieni 1941 roku setki radzieckich fabryk rozmontowano śrubka po śrubce, załadowano na półtora miliona wagonów i przewieziono na Ural, Powołże i Syberię. Do Czelabińska docierają obrabiarki, prasy i piece, ale hale, które miały je pomieścić, nie zostały zbudowane. Fundamenty ledwie wylano, wiele warsztatów stoi pod gołym niebem, a uralska zima zbija słupek termometru do −30 °C. tymczasem domaga się czołgów bez zwłoki.
Załcman musi zdecydować o tempie: natychmiast zacząć montaż maszyn pod gołym niebem i kazać ekipom pracować w śniegu, nawet za cenę narażenia ich na mróz; poczekać, aż mury i ogrzewanie zostaną ukończone, by oszczędzić ludzi i sprzęt; albo najpierw zapewnić ewakuowanym robotnikom mieszkanie i wyżywienie, zanim ruszy jakakolwiek produkcja.
Załcman każe montować linie produkcyjne równocześnie ze stawianiem budynków: maszyny pracują w warsztatach bez dachu i ścian, pod brezentami i wokół ognisk, w siarczystym mrozie. Robotnicy, kobiety i nastolatki pracują po 12 godzin i dłużej, często śpią przy maszynach, w nędznych warunkach mieszkaniowych i aprowizacyjnych. Produkcja czołgów rusza po nieco ponad miesiącu – w czasie pokoju zajęłoby to prawie rok. Za cenę ogromnej śmiertelności i wyczerpania Tankograd staje się głównym dostawcą ciężkich czołgów KV, a potem T-34 dla ZSRR: radziecka produkcja czołgów skacze już w 1942 roku i wkrótce przewyższa niemiecką, co przyczynia się do odwrócenia sytuacji na froncie wschodnim.
T10-086