59-letni kieruje produkcją Forda; Henry Ford nazwał go „Cast Iron Charlie” za innowacje w odlewnictwie. W styczniu 1941 roku towarzyszy Edselowi Fordowi, prezesowi firmy, w podróży do , do zakładów , które budują ciężki bombowiec . Waszyngton chce włączyć przemysł samochodowy w zbrojenia lotnicze.
Ford słabo zna lotnictwo: firma nie zbudowała żadnego samolotu od zaprzestania produkcji trzysilnikowego Trimotora na początku lat 30. Sorensen przygląda się więc metodom Consolidated okiem inżyniera z branży samochodowej: sekcje skrzydeł i kadłuba montowane ręcznie, montaż końcowy pod gołym niebem, w kalifornijskim słońcu, na stalowych przyrządach montażowych, które odkształcają się w upale. Tempo wynosi około jednego bombowca dziennie.
Prezes Consolidated, , i lotnictwo wojskowe rozważają powierzenie Fordowi podzespołów; Fleet proponuje kontrakt na 1 000 sekcji skrzydeł. Sorensen wątpi, czy precyzyjne części obrabiane w Detroit będą pasować do samolotów montowanych w takich warunkach.
Naciskany, by powiedział, jak by się do tego zabrał, Sorensen obiecuje odpowiedź następnego ranka. Musi rozstrzygnąć: przyjąć kontrakt na sekcje skrzydeł zaproponowany przez Fleeta; ograniczyć się do silników lotniczych Pratt & Whitney, na które Ford ma już zamówienie; albo zażądać zbudowania całego samolotu, na ruchomej linii, w nowej fabryce, którą trzeba będzie wznieść.
Sorensen żąda zbudowania całego bombowca na ruchomej linii: „We'll make the complete airplane or nothing” („cały samolot albo nic”) – odpowiada Fleetowi. W nocy, w swoim pokoju w hotelu Coronado, rozkłada B-24 na wielkie zespoły i szkicuje fabrykę długą na milę, zaprojektowaną tak, by wypuszczać 1 samolot na godzinę; przy śniadaniu wyraża zgodę. Wojsko początkowo ogranicza Forda do części i zestawów, montowanych przez Consolidated i Douglasa, a montaż kompletnych samolotów w w stanie Michigan dopuszcza dopiero w październiku 1941 roku. Budowa, rozpoczęta 18 kwietnia 1941 roku, przeżywa bolesny początek: fabryka, szybko przezwana „Will it run?”, dostarcza w 1942 roku zaledwie 56 samolotów netto. Metoda w końcu jednak się opłaca: w marcu 1944 roku wypuszcza 453 samoloty w ciągu 468 godzin pracy, a w sumie dostarcza 6 792 kompletne Liberatory i 1 893 zestawy, stając się symbolem potęgi przemysłowej Ameryki.
T07-051