Niemcom dramatycznie brakuje ropy: własne szyby pokrywają zaledwie niewielką część zapotrzebowania, a resztę sprowadza się zza oceanu szlakiem morskim, który wojna natychmiast przetnie. Bez paliwa Wehrmacht staje w miejscu – wszystkie od niego zależą: czołgi, samoloty, ciężarówki i okręty.
Istnieją 2 drogi uzyskiwania paliwa z węgla, którego w Rzeszy nie brakuje: proces Fischera-Tropscha oraz hydrogenacja Bergiusa, starsza, ale sprawdzona.
Czy skupić środki na jednym z tych procesów, by zwiększyć wydajność, czy prowadzić oba równolegle, by nie uzależniać się od żadnej pojedynczej technologii?
Niemcy rozwijają oba procesy równolegle, przy czym hydrogenacja Bergiusa zajmuje pierwsze miejsce w produkcji benzyn o wysokiej liczbie oktanowej dla lotnictwa. Wielkie zakłady (Leuna, Police, Scholven) wytwarzają syntetyczne paliwo z węgla, a zdolności produkcyjne osiągają szczyt w 1944 roku, po czym zostają rozbite przez alianckie bombardowania, wymierzone właśnie w te instalacje. Bez tego paliwa syntetycznego niemiecka wojna manewrowa byłaby niemożliwa.
T00-069