Jesienią 1941 roku ośrodek w Peenemünde skupia większość technologii A-4: duży silnik rakietowy na paliwo ciekłe, aerodynamikę naddźwiękową, sterowanie żyroskopowe. Żadna rakieta nie odbyła jednak jeszcze pełnego lotu, próbne starty wciąż bywają zawodne, a Hitler, którego program nie przekonuje, odmawia mu najwyższego priorytetu w produkcji wojennej.
musi mimo to zdecydować o dalszych krokach przemysłowych. Czy od razu zaangażować ogromne środki w pilotażową fabrykę seryjną na samej wyspie, choć broń nie jest jeszcze dopracowana? Czy też zaczekać na zakończenie prac rozwojowych i pierwszy przekonujący lot, zanim zamrozi się rzadkie zasoby?
Od tego wyboru zależy harmonogram całej broni: zyskać na czasie kosztem ryzyka, że powstanie wadliwa broń, albo dopracować technikę kosztem ryzyka opóźnienia całego programu.
Dornberger zaciekle optował za natychmiastową budową pilotażowej fabryki seryjnej w samym Peenemünde (Versuchsserienwerk, z halą montażową F1, wówczas jedną z największych hal samonośnych w Europie), by tam dopracować produkcję seryjną, zanim przekaże się ją przemysłowi. Tego ryzykownego zakładu – uprzemysłowienia przed dopracowaniem konstrukcji – dotrzymano: pierwszy w pełni udany lot A-4 odbył się dopiero 3 października 1942 roku, a Hitler podpisał rozkaz masowej produkcji dopiero w grudniu 1942 roku. Fabryka w Peenemünde była celem brytyjskiego nalotu w ramach operacji Hydra w sierpniu 1943 roku, co skłoniło do przeniesienia produkcji pod ziemię, do Mittelwerk, gdzie opierała się na pracy przymusowej więźniów obozu koncentracyjnego Mittelbau-Dora.
T09-002