nie jest człowiekiem morza. Budowniczy zapór, mostów i dróg zajął się budową statków, zakładając swoje stocznie w Richmond nad zatoką San Francisco, by produkować frachtowce w tempie, które tradycyjny przemysł okrętowy uważa za niemożliwe.
Fach wymaga nitowania: wykwalifikowane brygady łączą blachy płyta po płycie, na pochylni, przez wiele miesięcy. Kaiser nie ma jednak dość doświadczonych nitowaczy i chce przenieść do stoczni metody produkcji masowej: prefabrykację dużych sekcji w hali, równoległy montaż oraz spawanie łukiem elektrycznym zamiast nitów.
Nitowanie jest sprawdzone i wybacza więcej błędów niedoświadczonym robotnikom, ale jest powolne i zwiększa masę kadłuba. Spawanie obiecuje szybkość i oszczędność siły roboczej, lecz w odniesieniu do całych kadłubów to technika nowa, a jej wytrzymałość na morzu dopiero trzeba udowodnić. Kaiser musi zdecydować.
Kaiser zdecydował się na kadłub w całości spawany i prefabrykację w sekcjach; decyzję podjęto w porozumieniu z Maritime Commission i American Bureau of Shipping. Metoda ta spektakularnie skróciła terminy (z kilku miesięcy do kilku tygodni) i pozwoliła zatrudnić mało wykwalifikowaną siłę roboczą, w tym wiele kobiet. Wada ujawniła się w czasie wojny: spawane kadłuby pękały, a niektóre łamały się na 2 części. Prace wykazały po fakcie, że przyczyną było kruchość stali w niskiej temperaturze i swobodne rozchodzenie się pęknięć w jednolitym, spawanym kadłubie – wadę usunięto dzięki wzmocnieniom i lepszej stali.
T08-035