Do wiosny 1939 roku zdążył już wchłonąć Austrię, rozczłonkować Czechosłowację i wyrwać Litwie Kłajpedę. Te akty siły, dokonane bez wojny, wzmocniły jego wiarę we własną śmiałość. Ale Polska, od 31 marca wspierana brytyjską gwarancją, odmawia oddania Gdańska.
Hitler kazał przygotować odpowiedź. 3 kwietnia OKW rozesłało dyrektywę „”: Wehrmacht ma być gotowy do ataku na Polskę w każdej chwili od 1 września 1939 roku. Plan to jednak jeszcze nie decyzja: o jego użyciu trzeba dopiero rozstrzygnąć.
23 maja 1939 roku, dzień po podpisaniu Paktu Stalowego z Włochami, Hitler zbiera w swoim gabinecie w Kancelarii Rzeszy Hermanna Göringa, Ericha Raedera, Walthera von Brauchitscha, Wilhelma Keitla, Franza Haldera i innych dowódców wojskowych; jego adiutant sporządza protokół. Pozostaje główna niewiadoma: mocarstwa zachodnie. Atak na Polskę grozi wywołaniem wojny powszechnej, a Niemcy nie mają pewności, że wygrają ją na 2 frontach.
Przed zebranymi Hitler musi wytyczyć kurs: ogłosić zamiar ataku na Polskę przy pierwszej sprzyjającej okazji, licząc na jej osamotnienie i bierność Zachodu; poprzestać na presji dyplomatycznej, by uzyskać bez wojny; albo zwlekać rok, aż do ukończenia zbrojeń.
Hitler oznajmia swoim generałom zamiar zaatakowania Polski „przy pierwszej sprzyjającej okazji”. – mówi – nie jest prawdziwym przedmiotem sporu: chodzi o rozszerzenie „przestrzeni życiowej” na Wschodzie i zapewnienie zaopatrzenia Rzeszy. Wyklucza powtórkę czeskiego scenariusza – dojdzie do walki – i zamierza odizolować Warszawę od jej sojuszników. Przygotowania do „” trwają na tej podstawie. Hitler liczy, że Francja i Wielka Brytania, jak w Monachium, się cofną albo nie zdążą zareagować. Ta stawka na bierność Zachodu oraz dążenie do porozumienia z ZSRR, które pozwoliłoby uniknąć drugiego frontu, kształtują całą niemiecką dyplomację lata 1939 roku, aż do paktu niemiecko-sowieckiego z 23 sierpnia i inwazji na Polskę 1 września. Protokół Schmundta zostanie przedstawiony w procesie norymberskim jako dowód przygotowania wojny z premedytacją.
T00-011