Zagłębie górnicze, wiosna 1941 roku. Od rozejmu Nord-Pas-de-Calais podlega niemieckiemu dowództwu w Brukseli, a węgiel trafia na potrzeby wojenne Rzeszy. Dzień pracy wydłużono o pół godziny bez podwyżki płac, racje żywnościowe drastycznie maleją, a towarzystwa górnicze chcą teraz płacić od wydajności całego zespołu, a nie od indywidualnego urobku.
27 maja w szybie nr 7 w Dourges, w górniczym osiedlu Dahomey, sztygarzy naciskają na ludzi, by przyjęli nowy sposób wynagradzania. Pod ziemią narasta napięcie. Na powierzchni kobiety zaczynają gromadzić się przed biurami towarzystw.
Każdy robotnik musi zdecydować na miejscu: przyjąć narzucone tempo i płacę zespołową, by wyżywić rodzinę, negocjować zmiana po zmianie albo przerwać pracę i pozbawić okupanta jego węgla.
Ludzie z Dahomey przerwali pracę rankiem 27 maja 1941 roku, rozpoczynając „patriotyczny strajk 100 000 górników”. Ruch ogarnął całe zagłębie: około 100 000 górników na 143 000 (około 70 procent) strajkowało do 10 czerwca. Kobiety, na których czele stała między innymi , blokowały szyby i demonstrowały przed siedzibami towarzystw. Strajk, uznawany za jeden z największych w okupowanej Europie i jeden z pierwszych masowych aktów oporu, pozbawił Niemcy około 500 000 ton węgla. Represje były surowe: setki aresztowań i około 270 górników deportowanych do Niemiec w lipcu, z których blisko 130 tam zmarło.
T07-048