Od września 1940 roku generał dzieli władzę z Żelazną Gwardią (Legionem) Horii Simy w „państwie narodowo-legionowym”, rozdartym przez rywalizacje. Legioniści mnożą akty przemocy i zabójstwa oraz przejmują kontrolę nad gospodarką; Antonescu, dbający o porządek i wspierany przez armię i Berlin, chce ich poskromić. Hitler, który przed operacją Barbarossa potrzebuje stabilnej Rumunii jako zaplecza i dostawcy ropy, zdecydowanie woli Antonescu od niepokojów wywoływanych przez legionistów.
20 stycznia 1941 roku zabójstwo niemieckiego oficera w Bukareszcie staje się iskrą zapalną. Antonescu postanawia ograniczyć uprawnienia legionistów i usunąć ich ludzi z kluczowych stanowisk. Legion wszczyna wówczas otwarty bunt przeciwko niemu: barykady, zajęcie budynków publicznych, walki uliczne w stolicy.
Antonescu staje przed decydującym wyborem: zmiażdżyć siłą bunt własnego sojusznika, ryzykując wojnę domową i niezadowolenie części skrajnej prawicy; porozumieć się z Simą, by zachować koalicję; albo zdać się na arbitraż niemiecki. W grze jest los reżimu i porządek w kraju kluczowym dla Osi.
Antonescu rzuca do akcji armię, za zgodą Hitlera: armia miażdży legionowy bunt w 3 dni (21–23 stycznia 1941). W tych dniach legioniści urządzają jednak pogrom o niezwykłym okrucieństwie w żydowskich dzielnicach Bukaresztu: według różnych źródeł zostaje zamordowanych od 125 do 151 Żydów, dziesiątki z nich zostają zgładzone w lesie Jilava i w miejskiej rzeźni, a synagogi i setki sklepów zostają zdewastowane. Żelazna Gwardia zostaje następnie rozwiązana, tysiące jej członków trafiają do więzień – za bunt, nie za pogrom – a ucieka do Niemiec. Antonescu, odtąd jedyny władca kraju, wciągnie Rumunię do operacji Barbarossa u boku Rzeszy i poniesie ciężką odpowiedzialność za eksterminację Żydów w Rumunii i na terytoriach okupowanych.
T06-012