, król Rumunii od 1930 roku, zbudował w Bukareszcie autorytarną dyktaturę królewską. Latem 1940 jego tron jednak się chwieje: kraj został właśnie poćwiartowany, a nikt nie oddał strzału w jego obronie.
W ciągu kilku tygodni Wielka Rumunia utraciła Besarabię i Bukowinę Północną na rzecz ZSRR, południową Dobrudżę na rzecz Bułgarii oraz – na mocy drugiego arbitrażu wiedeńskiego z 30 sierpnia 1940, narzuconego przez Berlin i Rzym – Transylwanię Północną na rzecz Węgier. Karol przyjął te amputacje i jest odtąd całkowicie skompromitowany w oczach narodu.
Na początku września ogromne manifestacje domagają się jego abdykacji. Faszystowska Żelazna Gwardia pod wodzą Horii Simy organizuje wystąpienia. 5 września 1940, za radą otoczenia, Karol mianuje generała Iona Antonescu premierem i przekazuje mu większość swoich dyktatorskich uprawnień.
Ale w ciągu kilku godzin Antonescu zmienia zdanie: osłabiony król już mu nie wystarcza. Wspierany przez Niemców i przez ulicę, żąda odejścia władcy. Karol musi wybrać: oddać tron synowi Michałowi czy próbować utrzymać się wbrew Antonescu i Żelaznej Gwardii.
abdykuje na rzecz syna Michała i ucieka z kraju. 6 września 1940 abdykuje na rzecz 18-letniego syna, który zostaje Michałem I. Antonescu staje się niekwestionowanym Conducătorem („Przywódcą”) i wraz z Żelazną Gwardią ustanawia „Narodowe Państwo Legionowe”. Karol w pośpiechu opuszcza Rumunię pociągiem, zabierając część majątku i towarzyszkę Elenę Lupescu; legioniści strzelają do pociągu na stacji w Temeszwarze, nie trafiając go. Były król udaje się na wygnanie i nigdy już nie zobaczy swojego kraju. Młody Michał pozostanie władcą pod kuratelą do 1944 roku, kiedy odegra decydującą rolę, obalając Antonescu i przeprowadzając Rumunię na stronę aliantów.
T05-035