Air Chief Marshal i dowódca 11 Grupy Myśliwskiej właśnie wygrali bitwę o Anglię. Lecz w Ministerstwie Lotnictwa w Londynie ich metody podważają teraz ich własni koledzy po fachu.
Opozycją kierują , dowódca 12 Grupy Myśliwskiej, oraz Air Marshal , zwolennicy taktyki Big Wing – skupiania kilku dywizjonów przed przechwyceniem, w przeciwieństwie do szybkich kontrataków pojedynczymi dywizjonami, które stosuje Park. Narada w Ministerstwie Lotnictwa 17 października 1940, pod przewodnictwem Sholto Douglasa, zamienia się w sąd nad metodami Parka.
Dochodzi do tego spór o przechwytywanie nocne, w miarę jak Blitz się nasila. Dowding pracuje nad naprowadzaniem z użyciem radaru i przyrządów – pomysłem, który zaaprobował Churchill, lecz który i uważają za mrzonkę. Gdy Dowding otrzymuje 18-punktowy raport komisji Salmonda – powołanej przez lorda Beaverbrooka, ministra produkcji lotniczej – skreśla 9 punktów, a 5 kolejnych opatruje znakiem zapytania; ton jego uwag irytuje przełożonych.
Dowding uważa się za nieusuwalnego od czasu publicznego poparcia Churchilla latem. Pozostaje pytanie, co kierownictwo Ministerstwa Lotnictwa postanowi o losie 2 twórców zwycięstwa.
Ministerstwo Lotnictwa postanawia odwołać Dowdinga i Parka z dowodzenia mimo zwycięstwa. Wezwani przed gremium, które Beaverbrook nazwie bandą „bloody Air Marshals”, Dowding i Park zostają odsunięci. Dowding opuszcza Fighter Command 24 listopada 1940, a zastępuje go ; Park zostaje zwolniony z dowodzenia 11 Grupą Myśliwską na początku grudnia – jego następcą zostaje Leigh-Mallory – i przeniesiony do Training Command, oficjalnie po to, by „odpocząć”. Ironia jest okrutna: 19 listopada pilot zestrzeliwuje Junkersa Ju 88 za pomocą radaru pokładowego, potwierdzając słuszność pomysłu Dowdinga na przechwytywanie nocne. Za późno. 2 ludzie, którzy najbardziej przyczynili się do przetrwania Wielkiej Brytanii, zostają usunięci w chwili swojego triumfu; ich rehabilitacja nadejdzie dopiero po dziesięcioleciach.
T05-032