Po Nocy Kryształowej z listopada 1938 roku reżim nazistowski chce jak najszybciej wypędzić Żydów z Rzeszy. W Berlinie ścierają się 2 drogi. Pierwsza jest dyplomatyczna: plan Rublee–Wohlthata, negocjowany z międzyrządowym komitetem powstałym po konferencji w Evian, przewiduje uporządkowaną emigrację około 150 000 Żydów zdolnych do pracy w ciągu 3–5 lat, finansowaną z ich własnego majątku i pomocy międzynarodowej.
Druga jest przymusowa. 24 stycznia 1939 roku nakazuje utworzenie Reichszentrale für jüdische Auswanderung (Centralnego Urzędu Rzeszy ds. Emigracji Żydowskiej), którego kierownictwo powierza Reinhardowi Heydrichowi. Narzędzie administracyjne jest już gotowe; pozostaje określić metodę, którą zastosuje.
Reżim musi rozstrzygnąć. Postawić na negocjowaną i finansowaną emigrację, zależną od dobrej woli niechętnych krajów przyjmujących i rozłożoną na kilka lat? Przyspieszyć wyjazdy przez przymus administracyjny i grabież, ryzykując, że inne państwa jeszcze szybciej zamkną granice? A może połączyć jedno z drugim? Wybór zadecyduje o losie setek tysięcy ludzi uwięzionych między Rzeszą, która ich wypędza, a światem, który zamyka przed nimi drzwi.
Reżim wymusza wypędzenie przez grabież i naciski Centralnego Urzędu: 11 lutego 1939 roku Heydrich podaje w wątpliwość wykonalność planu Rublee’a i opowiada się za bardziej brutalnymi środkami. Jego Centralny Urząd upowszechnia wiedeński model Eichmanna – odebrać Żydom majątek w zamian za wizę wyjazdową i wypchnąć ich za granicę przez grabież i presję. Plan Rublee–Wohlthata, wobec braku państw gotowych przyjąć uchodźców, pozostaje martwą literą. Setki tysięcy Żydów emigrują za cenę ruiny; ale mur wizowy więzi setki tysięcy innych. Gdy jesienią 1939 roku wojna zamknie granice, polityka „przymusowej emigracji” ustąpi w kolejnych miesiącach miejsca koncentracji, a potem eksterminacji. Urząd Heydricha zapowiada biurokratyczną machinę prześladowań.
T00-051