, 34 lata, prawnik i dyplomata, kieruje od kwietnia 1940 roku Referatem D III, czyli „biurem do spraw żydowskich” Auswärtiges Amt, ministerstwa spraw zagranicznych Rzeszy w Berlinie. Urzędnik zawodowy, który wstąpił do partii nazistowskiej, stara się nadać swojej komórce rolę w tym, co reżim nazywa Judenfrage, „kwestią żydowską” – w sprawie losu ponad 5 milionów osób uznawanych za Żydów, które znalazły się teraz pod niemiecką kontrolą.
Pod koniec maja 1940 roku napisał do Hitlera o swojej odrazie do „bolszewickiej metody fizycznej eksterminacji narodu”, którą uważa za „niegermańską”. Zamiast niej wspomina o „masowej emigracji” do Afryki lub do jakiejś kolonii. Hitler to aprobuje. Po klęsce Francji jej kolonia Madagaskar znajduje się w zasięgu ręki, a Niemcy czekają na kapitulację Wielkiej Brytanii, która zapewniłaby statkom swobodne przejście.
Pomysł „przesiedlenia” tam Żydów Europy krąży od XIX wieku; Warszawa wysłała nawet w 1937 roku komisję na wyspę. Rademacher dostaje zlecenie opracowania memorandum. Na jego biurku leży projekt wyspiarskiego „rezerwatu”, strzeżonego przez niemiecką policję, dla około 4 milionów ludzi. Musi zdecydować, co przeleje na papier.
Rademacher opracowuje pełne memorandum. 3 lipca 1940 roku podpisuje „Die Judenfrage im Friedensvertrage”: Francja oddaje Madagaskar, wyspa przechodzi pod niemiecki mandat i zarząd gubernatora z policji SS (z wyłączeniem baz lotniczych i morskich), Żydzi otrzymują tam pseudoadministrację, ale nie mogą uciec i są przetrzymywani jako zakładnicy dyplomatyczni. Równolegle Eichmann sporządza w RSHA plan logistyczny. Historycy (Browning, Longerich) widzą w nim etap na drodze do „ostatecznego rozwiązania”: na wyspie o wrogim klimacie i z endemiczną dżumą projekt zabiłby znaczną część deportowanych. Wobec braku brytyjskiej kapitulacji i statków zostaje porzucony pod koniec 1940 roku. Rademacher, skazany w RFN w 1952 roku, ucieknie do Syrii; po powrocie w 1966 roku umrze w Bonn w 1973 roku bez prawomocnego wyroku.
T04-087