kieruje od 1937 roku biurem konstrukcyjnym zakładu nr 183 w Charkowie, w którym produkuje się szybkie czołgi BT. Ich układ jezdny, odziedziczony po podwoziu Christiego, jest przekształcalny: czołg jeździ na gąsienicach w trudnym terenie, a na kołach po drogach. 13 października 1937 roku Armia Czerwona zamówiła w zakładzie następcę opartego na tej samej zasadzie, BT-20, zwanego też A-20.
Wraz ze swoim zastępcą Aleksandrem Morozowem Koszkin ma wątpliwości co do tej konstrukcji: jest ciężka, zawodna i droga, a do tego uniemożliwia pogrubienie pancerza wobec nowoczesnych dział przeciwpancernych. Wątpliwości te zyskują posłuch w części dowództwa wojskowego, a biuro w 1938 roku opracowało wariant wyłącznie gąsienicowy, prostszy i solidniejszy, nazwany A-32 od 32 mm pancerza czołowego.
W lutym 1939 roku Komitet Obrony ZSRR musi ustalić program prototypów. Wojskowi przywiązani do czołgu „kawaleryjskiego” żądają, by zbudowano wyłącznie kołowo-gąsienicowego A-20; inni obawiają się, że przeciążone biuro nie zdąży dostarczyć 2 prototypów na czas.
Koszkin musi wybrać swoją linię: zrezygnować z nowego podwozia i poprzestać na modernizacji istniejącego BT-7; dostosować się do wymagań i przedstawić tylko A-20, jak chce dowództwo; albo domagać się, by zbudowano także czysto gąsienicowego A-32, aby w próbach rozstrzygnąć między 2 rozwiązaniami, co grozi zderzeniem z utrwaloną doktryną.
Koszkin nalega, by zbudowano także czysto gąsienicowego A-32, a jego upór przesądza sprawę: Komitet Obrony finansuje oba prototypy. A-20 i A-32, ukończone w maju 1939 roku, przechodzą próby latem. A-32 okazuje się równie mobilny jak A-20 w każdym terenie, a jednocześnie daje zapas na dodatkowe opancerzenie, jakiego przekształcalny układ jezdny nie dopuszczał. Po pokazie na poligonie w Kubince, pod koniec września 1939 roku, przed kierownictwem obrony i rządu, Komitet Obrony przyjmuje 19 grudnia 1939 roku wersję A-32 z pancerzem pogrubionym do 45 mm, pod nazwą T-34. Kołowo-gąsienicowy układ jezdny, długo traktowany jak świętość, zostaje porzucony. Koszkin umiera z powodu choroby 26 września 1940 roku, wyczerpany próbami swojego czołgu, gdy rozpoczyna się produkcja seryjna.
T00-076