od lata 1941 roku zna wnioski raportu , opracowanego przez brytyjskich fizyków: bomba uranowa jest technicznie wykonalna, a Niemcy być może już nad nią pracują. Stany Zjednoczone wstąpiły właśnie do wojny po ataku na Pearl Harbor i każda tona stali, każdy inżynier, każdy zainwestowany dolar są już potrzebne do budowy czołgów, samolotów i okrętów, których wymaga konwencjonalna mobilizacja.
Bush zdaje sobie sprawę, jak wielkie jest to ryzyko. Uruchomienie programu przemysłowego na pełną skalę oznacza zaangażowanie kolosalnych zasobów w obietnicę broni, której nigdy nie zbudowano, której fizyka pozostaje częściowo teoretyczna i która może nie zadziałać dość wcześnie, by wpłynąć na przebieg wojny. Pozostawienie wysiłku na etapie laboratorium byłoby ostrożniejsze: poczekać na solidniejszy dowód wykonalności, zanim roztrwoni się skąpe środki. Ale dalsze zwlekanie albo oddanie wszystkich mocy amerykańskiego przemysłu zbrojeniom klasycznym grozi tym, że Niemcy zyskają przewagę nie do odrobienia.
Bush musi zdecydować: zarekomendować Rooseveltowi pełne zaangażowanie przemysłowe i zamienić badania w gigantyczne wojenne przedsięwzięcie, angażujące tysiące inżynierów i techników; ograniczyć się do programu laboratoryjnego, dopóki dowody naukowe nie staną się dość mocne, by uzasadnić skok w przemysł; albo nadać absolutny priorytet czołgom, bombowcom i amunicji, a bombę odłożyć na później, gdy zwycięstwo konwencjonalne będzie pewne.
Bush rekomenduje pełne zaangażowanie, a je zatwierdza. Program zostaje wkrótce powierzony armii amerykańskiej pod nazwą , pod dowództwem generała Lesliego Grovesa. Pochłonie kilka miliardów dolarów i zaangażuje ponad 130 000 osób w dziesiątkach tajnych ośrodków. Bomby zrzucone na Hiroszimę i w sierpniu 1945 roku kończą wojnę na Pacyfiku. Decyzja z 19 stycznia 1942 roku otwiera erę jądrową.
T10-036