W Vickers-Armstrongs wymyślił niezwykły płatowiec: konstrukcję geodezyjną, zbudowaną z elementów ze stopu lekkiego, skrzyżowanych w siatkę. Lżejsza i wytrzymalsza od klasycznej konstrukcji żebrowej, pozwoliła bombowcowi Wellington wzbić się w powietrze już w 1936 roku i znosić w walce uszkodzenia, które zestrzeliłyby inne maszyny.
Ta elegancja ma jednak swoją cenę. Siatka geodezyjna wymaga bardzo wykwalifikowanych robotników i specjalistycznego oprzyrządowania, które trudno odtworzyć w zakładach pomocniczych, jakie kraj uruchamia w ramach zbrojeń. Przejście od kilku maszyn miesięcznie do setek wymaga dużych, długotrwałych i niepewnych inwestycji.
Ministerstwo się waha: czy postawić na tę wymagającą technikę, czy też zarezerwować wysiłki produkcji seryjnej dla bardziej konwencjonalnych konstrukcji, łatwiejszych do powielenia?
Vickers i ministerstwo zdecydowali się sfinansować specjalistyczne oprzyrządowanie geodezyjne, by produkować Wellingtona w wielkiej serii. Ryzyko się opłaciło: z ponad 11 000 egzemplarzy Wellington stał się najliczniej produkowanym brytyjskim bombowcem wielosilnikowym, obecnym od pierwszego do ostatniego dnia wojny, najpierw jako bombowiec nocny, potem w walce z okrętami podwodnymi i w szkoleniu. zajął się następnie swoimi skaczącymi bombami, którymi posłużyli się „Dam Busters”. Konstrukcje czterosilnikowe, takie jak Stirling i Halifax, rozwijano równolegle, lecz odpowiadały one odrębnym wymaganiom, a nie stanowiły wariantu zapasowego na wypadek niepowodzenia konstrukcji geodezyjnej.
T00-067