28 maja 1940 roku, gdy zaczyna się ewakuacja z Dunkierki, (SS-LAH) Seppa Dietricha posuwa się przez północną Francję, by odciąć brytyjski odwrót. Jej II batalion, dowodzony przez 29-letniego SS-Hauptsturmführera Wilhelma Mohnkego, w którego skład wchodzi 7 kompania, atakuje rejon Wormhoudt.
Esesmani napotykają zaciekły opór 2 batalionu (BEF), wspieranego przez inne oddziały brytyjskie i kilku żołnierzy francuskich. Walki są dla SS-LAH kosztowne: sam zostaje na jakiś czas unieruchomiony w rowie pod brytyjskim ogniem.
Obrońcom kończy się amunicja i w końcu się poddają. Kilkudziesięciu jeńców, głównie żołnierzy pułków Warwickshire i Cheshire oraz artylerzystów, zostaje zaprowadzonych do stodoły w La Plaine au Bois koło Esquelbecq i stłoczonych w środku.
Pytanie, które postawią powojenne śledztwa: co wydarzyło się w tej stodole?
Esesmani mordują jeńców. Wrzucają granaty do stodoły, wyprowadzają grupy, by je rozstrzelać, a potem otwierają ogień do pozostałych. Ginie około 80 ludzi. Przeżywa tylko garstka, w tym 2 żołnierzy uznanych za zabitych, odnalezionych 2 dni później przez sanitariuszy Wehrmachtu. To jeden z pierwszych udokumentowanych mordów SS na jeńcach zachodnich aliantów. Mohnke robi dalszą karierę w SS: od sierpnia 1944 do lutego 1945 roku dowodzi 1 Dywizją Pancerną SS Leibstandarte, a w kwietniu i maju 1945 roku sektorem rządowym Berlina. Wzięty do niewoli przez Sowietów w maju 1945 roku, pozostaje jeńcem przez 10 lat i zostaje zwolniony w 1955 roku. Nigdy nie staje przed sądem za Wormhoudt: brytyjskie śledztwo z 1947 roku nie pozwala wszcząć postępowania, a wznowienie sprawy w 1988 roku napotyka w Niemczech brak wystarczających dowodów. Mohnke do końca zaprzecza swojej odpowiedzialności. Umiera w 2001 roku w wieku 90 lat. Pomnik upamiętniający wydarzenia zostaje odsłonięty w Wormhoudt w 1973 roku; stodołę odbudowano w identycznej formie, a w Esquelbecq działa niewielkie muzeum pamięci. Wormhoudt zapowiada masakry SS z następnych lat (Boves, Oradour-sur-Glane, Malmedy).
T03-033