20 czerwca 1940 armia włoska rozpoczyna ofensywę w Alpach, licząc na to, że wyrwie umierającej Francji zdobycze terytorialne przed rozejmem. Natrafia jednak na Armię Alp generała 'ego, znacznie mniej liczną, ale mocno okopaną w górskim terenie i nowoczesnych fortyfikacjach. Natarcie grzęźnie na całej linii.
Włoskie dowództwo, ponaglane przez Mussoliniego, który chce wyników przed końcem walk, musi zdecydować, gdzie skierować główny wysiłek. Może trwać przy natarciu na całym froncie alpejskim mimo niepowodzeń i strat, by spróbować przełamania. Może skoncentrować siły na wybrzeżu, w stronę Mentonu, gdzie ograniczony postęp wydaje się możliwy. Może też wstrzymać kosztowną i bezowocną ofensywę.
Stawka ma przede wszystkim charakter polityczny: chce zdobyczy, które mógłby przedstawić przy stole rozejmowym, choćby symbolicznych. Tymczasem źle przygotowana armia włoska z trudem wbija się w terytorium francuskie. W tej improwizowanej kampanii prestiż reżimu faszystowskiego jest na szali.
Włosi trwają przy ofensywie na całym froncie alpejskim aż do rozejmu, bez wyraźnego sukcesu: natarcie alpejskie kończy się niemal całkowitą porażką wobec francuskiej obrony, a jedyną wymierną zdobyczą jest częściowe zajęcie miasta Menton na wybrzeżu – postęp żałosny w porównaniu z zaangażowanymi siłami. W chwili rozejmu z 24–25 czerwca Włochy prawie nie naruszyły terytorium Francji i uzyskują jedynie niewielką strefę okupacyjną. Kampania alpejska, przedstawiana przez faszystowską propagandę jako zwycięstwo, jest w rzeczywistości wojskowym upokorzeniem, które odsłania nieprzygotowanie armii włoskiej – zapowiedź przyszłych niepowodzeń Mussoliniego w Grecji i w Afryce.
T04-115