Po upadku Francji Wyspy Normandzkie (Jersey, Guernsey, Alderney, Sark), posiadłości Korony brytyjskiej u wybrzeży Normandii, okazują się nie do obrony: leżą zbyt blisko kontynentu, który jest teraz w rękach Niemców, i nie mają wartości strategicznej uzasadniającej większe zaangażowanie wojskowe.
Rząd brytyjski musi zdecydować o ich losie i o losie dziesiątek tysięcy mieszkańców. Obrona militarna kosztowałaby cenne siły w sprawie z góry przegranej i naraziłaby ludność. Zdemilitaryzowanie wysp i opuszczenie ich bez walki oszczędziłoby życie, ale po raz pierwszy oddałoby wrogowi terytorium brytyjskie. Pozostaje też bolesna kwestia częściowej ewakuacji cywilów.
Londyn może zdemilitaryzować wyspy i zorganizować częściową ewakuację mieszkańców. Może spróbować ich bronić z zasady, za cenę niepotrzebnych strat. Może też porzucić je bez żadnego komunikatu, wystawiając ludność na przybycie Niemców. To także decyzja symboliczna: pogodzenie się z okupacją brytyjskiej ziemi.
Rząd zdemilitaryzował wyspy i zorganizował częściową ewakuację: w połowie czerwca 1940 roku Wyspy Normandzkie zostały zdemilitaryzowane, a część ludności (zwłaszcza dzieci) ewakuowano do Anglii, w pośpiechu i wśród bolesnych rozstań; wielu mieszkańców ostatecznie postanowiło jednak zostać. Niemcy zajęli wyspy w dniach 30 czerwca–1 lipca 1940 roku – to jedyna część Wysp Brytyjskich okupowana przez Niemcy podczas wojny. Okupacja trwała tam do maja 1945 roku, naznaczona niedostatkiem, a na Alderney także budową obozów pracy. Porzucenie wysp, wojskowo racjonalne, było symbolicznym szokiem i zostawiło ludność pod niemieckim butem na prawie 5 lat.
T04-108