Na początku 1940 roku fizyk prowadzi w Collège de France badania nad rozszczepieniem uranu. Jego zespół ma zapas uranu, lecz dysponuje zaledwie kilkoma gramami ciężkiej wody, moderatora neutronów niezbędnego do jego doświadczeń. Tymczasem jedyny znaczący zapas na świecie, około 185 kg, leży w zakładach Norsk Hydro w Vemork w Norwegii, kraju wciąż neutralnym.
Problem w tym, że niemiecki koncern chemiczny IG Farben również starał się zdobyć tę ciężką wodę. Norwegia jest neutralna, zakup odbyłby się jawnie i mógłby zaalarmować Berlin; niezręczna interwencja groziłaby wepchnięciem zapasu w ręce przeciwnika.
Jako minister uzbrojenia musi zdecydować, jak zabezpieczyć ten strategiczny zapas, nie wywołując reakcji Niemiec ani incydentu dyplomatycznego z krajem neutralnym.
Dautry wybrał operację tajną. W lutym 1940 roku powierzył misję Jacques'owi Allierowi, oficerowi Służby Prochowej (Service des Poudres) i bankierowi Paribas, utrzymującemu związki z Norsk Hydro. Dyrektor generalny , przychylny Francji który wcześniej odmówił odstąpienia zapasu IG Farben, zgodził się przekazać nieodpłatnie wszystkie 185 kg, rozlane do kanistrów. W marcu 1940 roku Allier zorganizował ewakuację samolotem przez Szkocję, z samolotem-wabikiem skierowanym do Amsterdamu, który Niemcy przechwycili, znajdując w nim jedynie puste beczki. Ciężka woda dotarła do Paryża około 16 marca 1940 roku. Podczas inwazji w czerwcu 1940 roku ewakuowano ją do Wielkiej Brytanii na pokładzie statku Broompark.
T02-095