Włochy prawie nie mają własnego węgla. Zależą od niego całkowicie przemysł i koleje, a do połowy lat 30. większość tego surowca docierała drogą morską z Wielkiej Brytanii. Wraz z wojną Londyn zaostrza blokadę i szykuje się do uznania niemieckiego węgla przewożonego morzem za kontrabandę.
Przed Rzymem otwierają się wtedy 2 drogi. Londyn proponuje szeroko zakrojoną umowę handlową: dostawy kilku milionów ton węgla do Włoch i przepuszczanie niemieckiego węgla drogą morską, w zamian za włoskie dostawy przemysłowe i uzbrojenie. Berlin ze swej strony obiecuje dowozić węgiel lądem, pociągami przejeżdżającymi przez Alpy na przełęczy Brenner, poza zasięgiem brytyjskiej floty.
Przyjęcie oferty Londynu wiąże włoską gospodarkę wojenną z mocarstwem, które Mussolini uważa za chylące się ku upadkowi, i podważa zbliżenie z Hitlerem; zdanie się na Berlin przerzuca cały ciężar na jedną alpejską linię kolejową.
Mussolini wybrał opcję niemiecką. Gdy włosko-brytyjskie negocjacje handlowe zdawały się zmierzać do skutku, w połowie lutego 1940 roku zawetował umowę z Londynem, nie chcąc dostarczać uzbrojenia aliantom. Wielka Brytania uznała wówczas niemiecki węgiel przewożony morzem za kontrabandę (1 marca 1940 roku), odcinając tę drogę. Włochy postawiły całkowicie na niemiecki węgiel dowożony lądem: od wiosny 1940 roku Niemcy dostarczały około miliona ton miesięcznie, które przez przełęcz Brenner przewoziło mniej więcej 30 pociągów towarowych. Uzależnienie od jednej tylko arterii kolejowej stało się strukturalną słabością włoskiego wysiłku wojennego.
T02-094