, premier Szwecji, od grudnia 1939 roku stoi na czele rządu jedności narodowej – z Christianem Güntherem w resorcie spraw zagranicznych – i trzyma się ścisłej neutralności, choć Szwedzi ogromnie sympatyzują z Finlandią zaatakowaną przez ZSRR. 21 lutego 1940 roku około godziny 12.40 nad Pajalą, szwedzką wsią w Norrbotten w pobliżu granicy z Finlandią, przelatuje 7 sowieckich bombowców.
Samoloty zrzucają około 150 bomb, burzących i zapalających. Zapala się 6 budynków, zniszczony zostaje tartak, cmentarz jest częściowo zdewastowany, witraże w kościele rozlatują się na kawałki, a linia telefoniczna na południe zostaje przerwana. Straty w ludziach są niewielkie: 2 rannych, żadnego zabitego. W drodze powrotnej do Murmańska jeden z bombowców, któremu kończy się paliwo, ląduje w Finlandii, gdzie jego załoga zostaje wzięta do niewoli.
Incydent stawia Sztokholm przed delikatnym wyborem. Szwecja chce pozostać poza wojną, ale nie może zostawić bez odpowiedzi ataku na własne terytorium. Rząd Hanssona może wysłać do Moskwy umiarkowaną notę protestacyjną i czekać na wyjaśnienia; załatwić sprawę po cichu, drogą dwustronną, by nie rozpalać opinii publicznej; albo stanowczo zażądać przeprosin, odszkodowań i gwarancji, ryzykując eskalację z ZSRR.
Rząd Hanssona wybiera umiarkowaną notę dyplomatyczną: formalny protest zostaje przekazany Związkowi Sowieckiemu jeszcze tego samego dnia, bez gróźb i bez zerwania stosunków. Moskwa zaczyna od zaprzeczeń: agencja nazywa doniesienia „złośliwą fabrykacją” i twierdzi, że żaden sowiecki samolot nie przeleciał nad Szwecją. 6 marca 1940 roku Sowieci przyznają w końcu, że zbłąkane samoloty zrzuciły bomby – to jedyne sowieckie bombardowanie Szwecji w czasie wojny, które zostało w ten sposób uznane. Po targach Sztokholm, który żądał 49 000 koron, otrzymuje 40 000 koron odszkodowania. Kryzys zostaje zażegnany, a Szwecja nie rezygnuje z neutralności – na kilka dni przed pokojem moskiewskim z 12 marca 1940 roku, który kończy wojnę zimową.
T02-040